Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

14 Nisan '08

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
620
 

NeNe

NeNe
 

küçücük kuş gözlerinin üzerindeki kaşları...


"Nene geliyoor" diye bağırdı çocuklardan biri..

Hepsi çil yavrusu gibi dağıldı korkudan.

Mahalledeki bahçelerin kuytuluklarına, ağaç arkalarına, duvar köşelerine, çöp bidonlarının arkalarına saklandı her biri. Her yan koca bir sessizliğe bürünmüştü.

Oysa daha biraz önce sokak çocukların coşkulu ve neşeli sesleriyle dolup taşıyordu... Şimdi ise derin bir sessizlik kaplamıştı mahalleyi.

Çocukların korkusunun sessizliğiydi bu...

Nene; Annelerin haylaz çocuklarını korkutmak için buldukları son çareydi. Söz dinletemedikleri zaman, yemek yediremedikleri zaman, bakkala çakkala gönderemedikleri zaman "seni nene'ye veririm bak" diyerek korkuturlardı onları. İşe de yarardı hani.

Nene; oldukça yaşlı.. çoğu zaman uzun gri kareli başörtülü, siyah şalvarlı, kolunda hep bir sepet taşıyan, uzun yüzü kemikli, gözleri çukurlaşmış.. elinde yontulup şekillendirilmiş kalınca bir sopa ile gezen zayıf, kuru bir kadındı..

Mahalleli çocukların kendisinden kaçmalarına bir anlam veremezdi belki de.

Nerede, hangi evde, hangi mahallede yaşadığını neredeyse hiç kimse bilmiyordu. Bazı günler çıkagelirdi, bazı günler de daha o gelmeden, öteki mahalle çocukları tarafından haberi gelirdi mahallaye...

Yalnız mı yaşıyordu, bir ailesi var mıydı onu da bilmiyorduk.. Onu öcü haline ilk kim getirmişti o da meçhuldü..

Oysa o, kendi halinde sessiz sakin bir kadındı kimseye zararı yoktu... Taşlı sokaklarda gezen ayakları yorgun ve yavaştı. Küçücük kuş gözlerinin üzerine düşen kaşları, yüzüne yorgun ve bezgin bir ifade veriyordu..

Yorgun ayaklarındaki siyah lastik ayakkabılarının üzerinde yer yer çatlaklar vardı. Hatta o çatlakların bazı yerlerinden yırtılmalar oluşmuştu.. yaz kış aynı ayakkabıyı giyiyordu. Çorabının biri başka, öteki başka renk olurdu. Bu erkek çocuklarının alay konusu oluyordu. Parmaklarıyla nenenin ayaklarını gösterek kahkahalar atıyorlar eğleniyorlardı. Bu da beni oldukça üzüyordu.

Küçük küçük taşlar atmaya başlarlardı nene mahalleye girdiği zaman... Hani öyle sert bir şekilde atmazlardı ama, tahrik edici, onu kızdırıcı şekilde olurdu bu. O hiç ses çıkarmazdı. Yolun tam da orta yerinden yürürdü. Usul usul devam ederdi ayaklarının altındaki taşlara bakarak.

Pek konuşmazdı da zaten.. ince, çizgi gibi dudakları birbirine yapışıktı hep. O görevinin ağırlığını üzerinde taşırdı...

Ara-sıra etrafındaki çocukları korkutmak amacı ile ki; bu daha çok kendisine taş atıldığı zamanlar olurdu; elindeki bastonunu havaya kaldırıyor, onları koştururmuş gibi yapıyordu. Çocuklar çığlık çığlığa çil yavrusu gibi kaçışıyorlardı.

Hafif, gizliden gizliye bir gülüş sezinlerdim dudaklarında. Gizli bir memnuniyet, gizli bir oyun oynama. Ve oynadığı bu oyundan duyduğu gizli bir mutluluk hissini sezinlerdim..

Sonra, elindeki sopayı o küçük kuş gözleriyle seçtiği düz sokak taşlarının üzerine vura vura tok sesler çıkararak yoluna devam ederdi yüzündeki o muzip gülüşüyle birlikte.

Oğlan çocukları da kıkırdayarak onu takip ederlerdi peşi sıra.

Uzun bir süre ortada görünmezdi. Sanki özlerdik.. Evet, özlerdik.. Ailemizden biri gittiği zamanki boşluğu hissederdik içimizde. Yani ben öyle hissederdim.. Mahalle onsuz bomboş olurdu sanki. Sataşacak kimse bulamayan dellenen oğlan çocukları "Neneyi gördün mü, bugün neden yok?" diyerek sorarlardı birbirlerine..

Hiç gelmez oldu...

Yok oldu...

Görünmez oldu..

Başka bir yere mi gitmişti acaba? Ya da küstürmüş müydük ki?


Hayatımızın bir döneminde var olup da, sonrasında birdenbire yok olan insanlar için aklımıza ölümü getiremeyecek kadar küçüktük henüz. Başka insanlarla birlikte olma tercihini kullandığı gelirdi aklımıza sadece..

Nene'nin öldüğünü annemin arkadaşları ile yaptığı bir sohbet anında tesadüfen kulak misafiri olarak öğrenmiştim..

"Ölmüüüş" diye fısıldadım kendi kendime...

Öylece kalakaldım. Niye ölmüştü ki? Dışarıya, bahçeye fırladım...

Bitişik komşumuz Süreyya teyzenin oğlu Erol'u yakaladım bahçede.. "Erool" diye bağırdım. Her zamanki gamsızlığı ile "Ne var bee" dedi. Aldırmadım. Başka zaman olsa kulağını yakalar çekerdim çekebildiğim kadar. Onun bu gamsızlığı kabalığı beni deli ediyordu.

- Nene ölmüüüş" dedim.
- Hadi yav, dedi gözleri pörtlek pörtlek açıldı..
-Neden ölmüş ki?
- Ne biliim ben? Annemlerden dduydum öyle konuşuyorlardı, nene ölmüş diyorlardı.
- Tühh yaa noolcak şimdi? Nene yok artık ha?
- Yok...

İkimiz de öylece kalakalmıştık...

Nene'siz oyunların tadı tuzu kalmamıştı. Mahalle koskoca bir sessizliğe bürünmüştü. Nene'nin öldüğünü öğrenen her arkadaşımızın ağzı bir karış açık kalıyordu.

İlk o yıllar bellemiştik ölümü belki de. Çocuk dimağlarımıza yerleştirmiştik. Artık her hasta olanı ölecek sanıyorduk. Ölümle birlikte gidenin dönemez olduğunu keşfettik.

Sonra bir oyun arkadaşımızı lösemiden kaybettik. Sonra sokağımızdan bir başkasını, başkalarını... artık çok sık duyar olmuştuk ölümün adını. Tanımıştık ya..

Korkar olmuştuk sevdiklerimizin hastalanmalarından. Bizi zamansız terkedip gitmelerinden korktuk.

Sadece tanıdık bildik bir insan bile olsa, hayatımıza girip ufacık da olsa yer kaplamış olan insanların, varlıkları kadar yokluklarının da içimizde ne kadar büyük bir yer kaplıyor olmasının farkındalığını yaşayarak görmüştük.


Losev.org.tr.



Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

büyük bir keyifle okudum satırlarını. Ne güzel anlatmışsın yine gözümde canlandı sizin nene okurken:) Selam ve sevgilerimle:))

Haşim Arıkan 
 19.04.2008 17:21
Cevap :
okudugun için çok teşekkür ederim Haşim.. seni sayfamda görmeyi özlemişim vallah... selamlar, sevgiler..  19.04.2008 18:05
 

Anlattığın hikayedeki gibi Ninem olmuştu. Nur yüzlüydü. Her gördüğünde mendilinden yuvarlak şeker verirdi. O nur yüz, silinmiyor beynimden. Bizler de öbür dünyaya gitmeden birilerin hayatlarından silinmeyiz umarım. Saygı ve sevgilerimle.

serifsoner 
 16.04.2008 17:04
Cevap :
akide şekeri değil mi? cam gibi... çok severdim ben de:))) umarım akıllarda izimiz kalır.. teşekkürler, selamlar....  16.04.2008 17:52
 

MAALESEF KADERİMİZ BU.KARŞI GELEMEYİZ.ALLAH'IN KURALLARI BUNLAR.GEÇ YA DA ERKEN HERKES BUNU MALESEF TADACAK. BÜTÜN LÖSEMİLİ İNSANLARA BURADAN ACİL ŞİFALAR.GEÇEN AYLARDA DA ARKA BİTİŞİĞİMİZDEKİ KOMŞUMUZU KAYBETTİK.O DA LÖSEMİLİYDİ VE DE DAHA İKİ AYLIK EVLİYDİ.VE EN ACISI DA HAMİLEYDİ KENDİSİ :((( YAŞI İSE 24 İDİ. . . .

Sokrates 
 16.04.2008 13:33
Cevap :
hadi yaa !!! bak şimdi çok üzüldüm Gökhan:((( tühh!!! ne diyeceğimi bilemiyorum inan bana. Allah rahmet eylesin.. hayat böyle işte.. sağol arkadaşım paylaştıgın için. sevgilerimle.  16.04.2008 16:38
 

ah nene korkuyla karışık ne güzel bir yer etmişsin çocuk belleklerde...yine çok güzeldi be yağmurum...

beenmaya 
 15.04.2008 23:56
Cevap :
teşekkürler Özlem'cim.. çok sağol. Sevgilerimle...  16.04.2008 8:36
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 319
Toplam yorum
: 4719
Toplam mesaj
: 557
Ort. okunma sayısı
: 1339
Kayıt tarihi
: 29.10.06
 
 

"Ben; hiç yalnız kalmadım... Kalabalık bi ailede yere atılan yataklarda Yan yana, baş başa, el el..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster