"An" ın birinde…

Yetmiyor yazmak. “An”ın birinde tutuklu kaldım sanki. Suçum neydi? Bir bilsem… Dedim ya yetmiyor yazmak. Ama yazmazsam da sanki zaman duracak. Daha kötüsü, sanki suç anım çilekeş bir müebbede dönüşecek.

Ne yaptım ben şimdi? Ya da ne yapmadım? Söyleseler keşke. Bir bilsem… Neden canım sıkkın? Neden yetmiyor artık derin nefesler almak? Su içmek de insana iyi gelirmiş.

İçiyorum da… Üzerine bol bol içiyorum ben; hem hayatımın üzerine, hem aşkımın… Şerefe!

Suçlu ben değilim! Kabul etmiyorum yahu! İtirazım var!

Belki de “an”ın birinde öldüm ben. Galiba. Hayal meyal hatırlıyorum öyle bir şeyler. Ama ya asıl “an” ? O kısım belirsiz işte. Faili meçhul müyüm acaba? Kim vurduya mı gittim? Yoksa intihar mı ettim?

Yok muyum yani kesinlikle? Belki biraz varımdır. Var mıyım?

Belki de var olma çabasındayımdır? Olamaz mı? Hani aralarda derelerde kalmışımdır birkaç farklı hayatın? Bir yerlerde yok oldum sanırken başka bir hayata gözlerimi açmışımdır… Olamaz mı?

İlla düz müdür zaman? Eni, boyu, derinliği yok mudur? Farklı açılardan farklı kapılardan oluşmuyor muydu bu hayat? Ya birbiri içinde yer alan koca bir fanustaysak hepimiz?

Küçücük kendi dünyalarımız, başka başka dünyaların merkezidir ya genelde… Öyle bir hal aldım ben işte. Ben merkezli bilmem kaç yüzüm var benim. Yüz yüze bakan, benden yüzlercesi var sanki. Birini bırakıp ötekini alıyorum yanıma her sabah. Her gün aynı ağaçlı yoldan aynı hızla ilerliyor ve aynı yere gidiyoruz. Bir gün biri, öteki gün diğeri… Ama takip ediyorlar beni.

Akşam olduğunda hepimiz dönüyoruz eve. Arayıp bulasım geliyor içlerinden gerçek beni. Bu nasıl bir çelişki? Yoruluyorum haliyle. Bazen uğraşmıyorum da. Dolaşıyorlar ayağımın dibinde. Sürünüyorlar benimle birlikte. Olmuyor gerçekten böyle. Seçim hakkım da kalmamış sanki. Yorgunluktan mı?

Kabul! Tutuklu kaldım ben “an”ın birinde. Cezam neyse razıyım hayat. Alacağın var benden biliyorum. Haklısın. Böyle borçlu olmuyor. Kes faturamı. Bir gün öderim.