14 Şubat düpedüz samimiyetsiz 1 gündür! Açıklayabilirim; buyrun...

Nı nı nı nınnnnn!
Vakit yaklaşıyor.

Geldi o içtenlikten-samimiyetten topyekün uzak, otomatiğe bağlamış; kurallar -kaideler- ve olası sevgili tripleri arasında sıkışıp kalmış zavallı insancıkların uyduruk günü..

Eğer bu günü iple çekenler varsa ki muhtemeldir; lütfen bu yazımı okuyup da bana, -dünya işlerinden elini eteğini çekmiş, sevgilisi yüzü görmemiş, kendine 14 Şubat'ı kompleks edinmiş insan evladı muamelesi- yapmasın. Rica edeceğim ya lütfen. Biliyorum ki benim gibi düşünenlerin sayısı da azımsanacak boyutta değildir hani...
Bizzati şahsi kanaatlerimdir, Allah ne verdiyse başlıyorum ;)

Yıllar yılı, hayatımdaki insanlar bi tabii değişti, ruh halim değişti, düşüncelerim değişti, ortamım değişti, hayata baktığım pencere bir daraldı bir genişledi bla bla....her neyse de demek istediğim; içimden geçen hep şunu söylemek oldu :

-Ulan sevgilim! Bana saçma sapan atkıdır, şapkadır, parfümdür vs.. hediyeler almak yerine ruhumu tazele! Tüm benliğinle yap şu işi ve mümkünse  geriye kalan 364 günde de!

E olmadı tabii... Çıta hayli yüksek. Kimsenin işine gelmedi, kimileri de duymazlıktan geldi. Benim de umrumda olmadı. Ama itiraf edeyim, çiçek beklediğim çok olmuştur ;)

Asıl önemli olan bana kalırsa yıldönümleridir, o günün iki kişi arasında bi anlamı var çünkü; bi milat... Hatırlanmalı bi zahmet.

25.01.2013
00:57