İnsanlar ikiye ayrılır, gamlılar ve gamsızlar. Sorumlular ve sorumsuzlar olarak da, eşekler ve semerleri olarak da tabi. Ne kadar çok sorumlu olursan, yüklendiğin görevi ne kadar de..
Çok yorgunum. Her bakımdan. Beynimi toparlayamıyorum son günlerde. Üşüşen o kadar çok şey var ki, hangi biriyle başa çıkacağımı şaşırdım. İşe gidiyorum, her gün ayrı sorunla, ayrı a..
Benim çocukluğumun en önemli karakteriydi ablam. Hayatımın en önemli kişisi, hani derler ya rol model, tıpkı öyle. Ben doğduğumda aynı kira evinde yaşıyormuşuz. Buradan anlayacağını..
Sekiz gündür bir şey yazmamışım. Yazmayı bırakın sayfama bile doğru dürüst girmemişim. Şimdi bakıyorum, karşımda 'YENİ BLOG EKLE', öylece bakıyorum sadece. Ne ekleyeyim, ne yazayım? ..
Dün Kadıköy'e gelirken belediye otobüsünde karşımda iki yaşlı adam oturuyordu. İş yoğunluğundan başı dönen bendeniz kendi halimde, başka dünyada olduğumdan önce fark etmedim onları. Bir ara sohbetl..
Hasta olmayı hiç sevmiyorum. Çocukken ise çok sevmiştim bir hastalığımı.:) Kızamık olmuştuk kız kardeşimle birlikte, yaş altı. Hiç kızamık olunca sevinir mi insan? Eğer babasına da..
Köy Enstitüleri Türkiye'nin gelmiş geçmiş en büyük eğitim seferberliğidir. 17 Nisan 1940 yılnda 3803 sayılı yasa ile açılmış okullardır. Bu yıl kuruluşlarının 72.yılı kutlanıyor, daha doğrusu anılı..
Oğlumun okulunda veli toplantısı vardı bugün. Genellikle sevmem bu toplantıları, ama hiç de aksatmam. Bu kez kısa sürdü ve çıkışta arkadaşımla buluştuk. Nereye gidelim sorularını ardı ardına ..
Bizim çocukluğumuz mektup çağıydı. İnternet hayal bile edilemediğinden, telefon ise çok az evde, o da ancak şehirlerde bulunduğundan, insanlar uzaktaki akraba, eş-dost ve arkadaşlarla mektup aracıl..
Ne güzel bir cumartesi akşamı! Nasıl keyifli... Bütün gün çalıştım, çıkışta yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu. Aldırmadım, sıvadım pantolonumun paçalarını, elimde şemsiye yürüdüm. Kısa..
Üsküdar İstanbul doğumluyum ve halen burada yaşıyorum. Okumak, yazmak ve seyahat etmeyi çok seviyor..