Ağladım

Bu sabah güneşin doğuşunu hissettim yüreğimde. İliklerime işlenen sıcaklığını. 

Ve anladım ki bugün bir daha büyüdüm. Oysa daha dün gece çocuklar gibi ağlıyordum arkandan, son bir ayda her gece ağladığım gibi. Bitmeyecek bu acı diyordum. Çaresizlik içinde kıvranırken, karanlık geceler hiç bitmeyecek sanıyordum. 

İki ay önceydi, kapıyı kapattın ve gittin. Arkana bile bakmadan. Gözlerimden akan yaşları görmeden gittin. 5 senelik aşk bir anda kül olmuştu. Ve ben bu küller arasında alev alev yanıyordum. Neden diye sormadım hiç kendime? Sadece ağladım, hiç düşünmedim. 

Sana değil ayrılığa değil, gidişine ağladım. Bir an bile tereddüt etmedin, arkanda bıraktığın yıkıntıya hiç bakmadın. Sana değil gidişine ağladım. Usulca yanımdan gidişine patırtısız, gürültüsüz.. Dün gece ağlayarak uykuya dalarken anladım. Gittin ama çok amansızdı gidişin. 

İşte bu sabah tekrar büyüdüm. 

Acılar arasında, bencilce gidişinle kıvrandığım gecelerden sonra, bugün ilk defa doğan güneşe güldüm. 

Hayat tüm güzelliğiyle devam ediyordu. 

Her doğan güneş bir umuttu. 

İşte şimdi ağladığım günlere sadece güldüm...