Ah şu deli ruhum…

Gözlerimin içine bakıyorum, açık kalmış bir kapıdan sızar gibi içeri
Usul usul adımlarım, bebekler pür dikkat
Bir şeyler dokunacak sanıyorum omzuma, endişem var biraz

Bir karaltı beliriyor önümde, bakıyorum sessizce
Ruhum soğukta uyuya kalmış, görüyorum ama dokunamıyorum

Kimseler görmemiş henüz, ya da bakıp geçmişler

Yuvasına geri götürmem lazım onu, donacak yoksa

Eğiliyorum ruhumun başucuna, nefes almıyor gibi

Saçlarıma uzanıyorum, benim değil gibi

Hayat belirtisi arıyorum, ellerim buz kesmiş,

Seslenmek istiyorum, sesim çıkmıyor

Başka bir ses arıyor gözlerim, kulaklarımı hesaba katmadan

Bir ses olmalı karanlıktan, aydınlığa uzanan

Çekmeli ruhumu kolundan, çıkarmalı soğuktan

Kanım harekete geçmeli, akmalı damarlarımda

Yaşam belirtisi olmalı, bir tokat yetmeyecek belli

Sarsmalı kollarımdan, çekmeli saçlarımdan

İsyansa isyan, ruh benim kime ne

Hiçlik yetmez bana bilirim, cıvıltılarda yıkanmalı doyasıya

Huzurla kurulanmalı bedenim

Defne yapraklarından taç takmalıyım ruhuma

Ama önce derin bir nefes, evet ihtiyacım olan bu aslında

Ruhum kıpırdanmaya başlıyor, sesini duyuyorum

“Uyuya kalmışım korkma, niye abarttın bu kadar”

Gözlerimin içine bakıyorum, açık kalmış bir kapıyı kapatarak, ruhumu alıp çıkıyorum.

Ruhum gülümsüyor…

Sevgiler,
bubinick