Ama bu ne şimdi?

Neden bilmiyorum ama acemilik canıma tak etti..

Bugün ilk eximi verdim..

İlk kez öldü biri ellerimde..

Akciğer kanserinin son dönemindeydi, daha 49 yaşında ama tüm vücudu kanserin esiri...

Elimden geleni tabiki yaptım, hatta geriye dönüp düşünüyorum bir eksiğim de yok ama ilk kez ya hep bir şüphe var kafamda..

Bir ömür katlanılır mı bu duruma?

Evet korkuyorum..

Çünkü ilk denemede donup kalmamdan "sınıfta kalmışım"

Hastaya bir zararı dokunmadı, herşey yerli yerinde yapıldı bundan şüphem yok ama bu kasvet niye?

Sevmediğim bir yerde çalışıyorum, işimi seviyorum ama bir an önce bitsin de evime gideyim diye gün sayıyorum.

Ve bu durum 4 ayda bezdirdi beni...

Herşeyi problem yapar oldum..

Buluttan nem kapar oldum..

Ne bu halim noluyorum ben?

Daha ne kadar böyle devam edeceğim?