- Kategori
- Güncel
Analığın sınandığı en zor anlar!
Uzun bir giriş yapmayacağım, analık zor iştir, vesselam, evladın sağlığı ile sınanır, mutsuzluğu ile, hırsızlığı, uyuşturucu bağımlılığı ile…
Ölümcül hastalık ile cebelleşen evlatlar yanında en zor duaları analar yapar!
Bir tarafı kurtulsun ister acılarından, azıcıktır bu düşünce, en çok yaşasın ister: Eskisi gibi olamayacağını bilse de!
Karşıdan daha kolaydır hep mantık yürütmek: Ölümü kurtuluşu olacaktır bu çocuğun!
Babalığı yaşamadım, ahkam kesmem anlamsız, ancak gözlemlediğim kadarıyla babalar mantık ve duygu çizgisini analara oranla daha bir dengede tutmaktalar…
Belki karşıdan böyle algılanırlar, içlerinde neler yaşarlar, bilinmez!
Rakı sofrasında, dost yanında ağlayışı bazı erkeklerin belki de bundandır…
……
Bir oğlum var, Allah bağışladığı sürece, birden fazla çocuğu olan anaları anlayabilmem, gözlemlediğim kadarıyla olacaktır, az biraz da empati elbette…
Evlat ayırımı yapar mı bir anne?
Birini daha çok sever, birini daha fazla döver mi?
Birine daha çok güvenir, bir diğerinin inanmaz mı dediklerine?
Biriyle daha çok gülüp, bir diğerinden of çeker mi?
Deneyimlerime göre olabilir, çarşı vitrinlerini seyretmeyi hiç sevmedim, almaya niyetli değilsem bir şeyler, kız kardeşim ve annem severlerdi, evde kalmayı yeğlerdim ben, onlar gider gezerlerdi…
Halam, ilk çocuğunu, büyük kızını yani, pek sever!
Kendi yapamadıklarını mı ona bahşeder, onur mu duyar doğurduğundan, kızı her ne yaparsa yapsın, yakıştırır ona, küçük kızı az biraz atıl kalır, ablası kadar güzel değildir, en küçük çocuk erkektir, onun da ayrıcalığı elbette ki bakidir!
Annem, dengeleri iyi ayarlardı, hala da öyledir: Aile içinde şuralarda yazdıklarımla tek ilgilenenimdir!
Nilgün’ün osuysa, Gülgün’ün busu…
......
Bazı analar var ki, empati yapmaya çalıştığım, sekiz çocuk doğurmuş mesela, sekizini de eşit sever mi diye soramayacağım, çok riskli bir soru, yüreği yetebildiğince her biri için ayrı parçalamıştır kendisini, ilk çocuklar deneme tahtasıdır genelde, kim ne derse desin, bu gerçek!
Neyse… Konuyu dağıtmaya başladım sanırım, toparlayayım!
Bazı analar gencecik kızlarını toprağa uğurlarlar!
Ölür al kınalı parmaklı kızı, çığlık atarken “Yapma ağbi!” diyerek!
“Baba!”, “Amca!” diyenleri de vardır, çeşitlilik gösterir duruma göre, çeşitlilik göstermeyen tek şey ölümdür; gencecik bedene kesilmiş bedel!
Analar tanık olur mu alınan töre kararlarına, tanık olmasalar da bilirler elbet bir şekilde, değil mi?
Ne diye dua eder o ana, mesela, Ya rabbim, hem kızımı koru, hem oğlumu mu?
Kocasının gözüne bakar mı töre toplantısından dönen kocasının sunarken çorbasını, ya da yuğarken ayaklarını, damla akıtır mı gözlerinden, akıtırsa dayak yer mi?
Oğlunun kuruyan çamaşırlarını ütülerken, neler düşünür mesela, hapishane kokusunu mu duyar, kızının kızıl kanını mı hisseder?
Kocasına söylesin mi, dayak pahasına, yazık günah değil mi bu çocuklarımıza, yoksa yazığı o da düşünemez mi?
Öldürün der mi bir ana, kurtulsun namusumuz!
Zaten oynak gibiydi bu kız!
……
Bazı analar kuş olsun isterler, tel örgülere inat, uçsun kızını korusun, dönsün oğluna göz kulak olsun…
Kocasının gönlüne konsun da, çocuklarını da korusun isterler belki de, ama gözünü namus bürüyen kocalar bilmem kaç çocuğunun anası kadına söz hakkı verir mi sevişme sonrası?
Kaç ana hak etti, namussuz, vurun gayri der?
Kaç ana oğlunun sırtını sıvazlar “Aslan oğlum, temizledin namusumuzu!” der?
Kaç ana kadın başını koyduğunda yastığa, bir kızı mezarda, bir oğlu hapisteyken, kocasının göğsüne sığınır da, neler geldi bak başımıza bey diye sızlanır?
“Sıkma canını hanım, geçecek elbet her bir şey…” yanıtını almak için…
……
Geçmiyor işte!
Yanında yatan evlat katili, tetiği çekmese de!
Evlat haini, birini toprağa, birini mahpusa yollayacak kadar, neden babalar, amcalar ve dahi töre meclislerinde bu kararı hep erkekler alırlar?
……
Kızı mezara, oğlu mahpusa girmiş bir ana, hangisine yanar acaba?
Kızı için ağlasa kocası kızar mı, namussuz dölün arkasından ağlanır mı diye yürür mü üstüne, üstüne yürüse ana yüreği, taş bastığı kadar kötekleri de saklar, ama yüreğinde, ama bedeninde…
Ne ölen kızına yanabilir bu ana, ne mahpustaki oğluna, namustur!
Tesellisi hiçbir şekilde yoktur!
……
En çok da, üç beş ay geçtikten sonra, yanına yaklaşan kocasına karşı tavrıdır, merak ettiğim!
……
Kızını ve oğlunu oluşturduğu anlar gibi, hani biri mezarda, biri mahpusta, açabilir mi bacaklarını, ne kadar zorlansa da…
Küfür edebilir mi mesela, lanet olsun bu namus belasına!
Bir bacak arası değil mi, bacak arası ile doğan kızın, oğlun, bacak arası nedeniyle ölümüne karar verilmesi, bu kadar ucuzsa, beni de öldür lan!...
Diyesi geliyor insanın!
Ahh… O analar, yüreklerinde taşlar…
Keşke okusalar, keşke “Yavrum, buydu işte hissettiğim” deseler…
Kocalarının omzuna konamayan başlarını keşke buraya yaslasalar…
……
Empati yapmak zordur bazı konularda, bu yazı da öyle zordu, duygulara, törelere dokunup, uzaktan ahkam kesmek…
Öyle bir okuyucu var ki, yazar değil kendileri, öyle güzel yorumlar yapıyorlar, öyle katkıda bulunuyorlar ki, pencerelerime pencereler açıyorlar, başkalarına da, bana oldukları kadar!
Bu konuda da, özellikle, paylaşımlara ihtiyacım var!
Karşıdan baktım, ama doğru laf ettim, ama yanıldım!
Konuya vakıf kaç kişi vardır kim bilir?
Paylaşımlar için peşinen teşekkür ederim!
Gülgün Karaoğlu
Ocak,14/09
- Toplam blog
- : 1269
- : 1343
- Kayıt tarihi
- : 18.09.07
İzmir, 1963 doğumluyum. Dokuz Eylül Üniversitesi İngilizce bölümü mezunuyum ve özel bir şirkette ..