- Kategori
- Gündelik Yaşam
Aramalar 2
Kafam boşalmış bir şekilde huzura erdim İstanbul'dan gidince. Benliğim içinde kaybolan ben kendimi buldum. Ne çok iyiyim ne de çok kötüyüm aslında. Sıradan bir yaşam küçük bir dünya içinde büyük umutlarla yaşıyor herkes ben gibi.
Aradığım bir tatlı huzur imiş tabii Kalamış'ta değil memleketimde; Giresun'da
İstanbul'u geride bıraktım artık gelir miyim bilemem.
Her gün daha da beter olan trafiği için bir örnek;
5km yi 1.5 saatte gidebiliyordum ancak sallanarak tanımadığım kişilerle sürtünme yolu ile akraba olarak;
Şimdi yolculuk yaptığım toplu taşıma araçlarında ayakta yolcu dahi yasak. Kendi kültürünü yitirmiş saygıyı unutmuş olan biz ve bizden sonra gele/gelecek olan nesilden de uzağım artık.
Yaşlısına/gebesine /engellesine hürmet edilen bir diyardayım. Sevmediğim sıcaktan uzaktan serinliği ruhuna işlemiş olanlardanım. Yeni bir düzen; yeni bir perspektif; yeni bir bakış açısı; yeni çevre; yeni insanlar; çocukluğumun diyarında, köşekapmacalarla yaşadığım anılarımın diyarındayım.
Aradığımı buldum sanırım; galiba aradığım sadece gürültüden uzak; biraz kendini anlayabilme imiş.