Arka kapıyı aç!

BANA... BENLE...
Duymaya başladıysan yeryüzünü
Yağmur acıtıyorsa yüzünü
Dokunuyorsan artık duygulara
Yalnızsındır, kaçınılmaz.....
Yaşanan bilmediğin değildir.
Bir daha, bir daha
Bahar yeniden gelsede
Yalnızsındır, kaçınılmaz....
Korkmadan dokursun gözyaşına
Neden ağladığını bilmesende
Ağzından kan gelir, acır için
Yine ayaktasındır, bilmeden.
İPEK ALÇI

Yaşamın en önemli gerçeği bu sanırım... Yalnız olmanın gücünü bilmek ve dik durmak. Ve gerçek ki, sen gücünü koruyabildiğin ölçüde çevren kalabalık ve sevecen...
Hani derler ya arada yaşamın kıymetini algılamak adına hastahane ve cenazeye gitmeli... Doğrudur..

Kardeşimin rahatsızlığı ile hastahanelerdeydik... Hem çaresizlikleri, hem yaşam ne kısa aralık mantığını yine anımsamanın tatsız gerçekliğini yaşadım içime akan gözyaşları ile...

Ve dedim ki; kapalı tuttuğun arka kapını aç... Aç ki yaşam denen tuhaf güzellik içine dolsun... Erteleme ve yaşa... Umut hiç tükenmesin yüreğinde.

Gülümse, çünkü gerçekten her acıya rağmen yaşamak çoooooook güzel...