- Kategori
- Deneme
Artık yalnızım
ARTIK YALNIZIM
O gün üzüntüden kendimi deniz kenarına attım.
İçim içimi yiyor, kan ağlıyordu. Ben artık bir hiçtim. Annemin kuş gibi birdenbire uçuşu, hele de amansız, hiçbir sebebi yokken.”Hayat bu, hayat bu işte, başın sağ olsun” dediler mezarlık çıkışında. Ölenle ölünmüyor da ne demek! Bunlar benle dalga mı geçiyor! Anneciğimi defnettikten sonra kendimi toplamak için o mavi denize gitmek istedim. Şimdi ne kadar bana kara yosunlar bağlasa da, o yosunların içinde ben de olmak istedim. Yeşil bankta otururken gün batımı karşıdaydı. Gözlerim birden ağlamaklı oldu. Bıraktım kendimi, yanaklarımdan yaşlar süzülmeye başladı. Ah anneciğim! Saçları kızıl olan, gözleri zeytin gibi küçük olan anneciğim! O kızıl saçları gün batımından bir renk daha aldı şimdi. O da maviler. Çocuk gibi davranmaya başladım o şimdi gökyüzünde deyince. Gün batımında kırmızı suçlular var bir de. Onlar birer Azrail! Anneciğimin canını alan Azrail. Benimkini de al yaşayamam artık. Bu, gün batımı öncelerden bana çok güzel gelirken, şimdi ben ona nefret kusuyorum. Sadece nefret…
- Toplam blog
- : 57
- : 287
- Kayıt tarihi
- : 16.12.10
Merhabalar. Anadolu Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünü bitirdim. Ordu Yeni Haber gazete..