- Kategori
- Aşk - Evlilik
Aşk, mutluluk ve sonsuzluk...
Aşık oldum. Bundan 1 ay 3 gün önce . Gözlerim gözlerine baktigi an yasamak bu dedim. Mutluluk, kaygı, gurur, merak, acı... Baskasının gözlerinde huzuru buldum. Huzur bulmak ,mutlu olmak için mekan değistirmeme gerek yoktu da... Heryerde, nasıl olursa olsun ben mutlu oluyordum. Onun varlığı veya onu hatırlatan herhangi birşey. Garipti benim için bu durum. Kolay beğenmeyen, ince eleyip sık dokuyandım. Onu sevdikten sonra dünyam kolaylaştı... Daha pembe baktım dünyaya... Kötülüğe karşi iyilik, ölüme karşi doğum, şavaşa karşi bariş vardi. Ve ben bunlari yeni farkediyodum. Dünyanin uyumunu. Farkettim ki aşkin içinde aci acinin içinde sevinç var. Her ayrilik yeni bir kavusma. Her bitiş yeni bir baslangiç.
Biliyorum birlikteligimizin bir sonu var. Mutlu veya mutsuz... Aşkimizin sonu var mi bilmiyorum. Ben masallarla büyüdüm. Herzaman hizli okurdum sirf sonundaki cümle için. ''Ve sonsuza kadar Mutlu yaşamislar....'' Bu ne kadar derin bir cümleydi ve hayaller kurdururdu çoçukken. Şimdi büyüdüm. O son kafamda bir soru sorduruyor devamli. Sonlu olan dünyada sonsuz bir sevgi bulmak münkün mü? Sonsuz bir mutluk bulmak? Külkedisi, pamukprenses olmadan...
Masallara da inanmaz olmuştum. Gördüklerimden, yaşadiklarimdan dolayi. Buna büyümek dediler.. Aşik olduktan sonra anladim ki Mutluluk veya askin sonsuz olmasi degil onemli olan, gercek olmasi.. Şu yalan dünyada... Yalansiz yaşayabiliyorsaniz duygularinizı şanslisin. Sonsuz olup yalan olmasindansa sonlu olup gerçek olmasinin daha iyi olduguna karar verdim.
Şimdi sonlu ama gerçek olan duygularimla yaşiyorum. Ve bu durum mutlu ediyor da beni.. Hayatinizdaki bütün mutluluklariniz, duygulariniz sonsuz olmasa da gerçek olmasi dilegiyle...
- Toplam blog
- : 5
- : 991
- Kayıt tarihi
- : 25.08.06
Yazmayı, okumayı, keşfetmeyi, soru sormayı, kafa yormayı, şühpe duymayı, yenilmeyi, yenmeyi... Çoçuk..