Acelesi olmayan yok mu?

Otobüs durağındayım. Ego'nun gelmesini bekliyor, bir yandanda etrafı seyrediyorum. Bir iş günü daha bitti ve insanlar sabahki koşuşturmanın aynısını yaşıyolar bu kez evlerine gitmek için.

Güneş o kadar güzel batıyor ki... Bir ben miyim diyorum bu koşuşturmacada başını gökyüzüne kaldıran, güneşi uğurlayan?

Evet bir benim sanırım ..:( kimse eğer gerekmiyorsa hiçbirşeyle ilgilenmiyor. Yanımda bekleyen bayana dönüyorum. Cep telefonuyla şavaş içerinde, msj çekiyor devamlı.

_ Güneş çok güzel batıyor dimi?

Garipçe önce bana sonra günbatımına bakıyor, hafif bir şaşkınlıkla

_ Evet, güzel diyor istemeden.

Başka birşey konuşmuyoruz düşünüyorum. Yoldan geçen insanları durdurup, Güneşin batışını göstermek ve bu harika manzarayı seyretecek kadar zamanları olmamaların büyük kayıp olduğunu farkettirmek var içimde. Ama koca koca adımlarla ilerliyolar. Hedefe atılmış ok gibi. Bu güzelliği farkedemeyecek kadar önemli ne işleri var? Sormak istiyorum insanlara anı neden bu kadar hızlı yaşadıklarını... Yelkovanın akreple yarışı gibi neden hep koşuşturduklarını?

Aklıma bir reklam geliyor. Küçük sarı saçlı, çilli bir kız ögrenci okul servisinde bagrıyor ya;

_ Ülker çikolatalı gofret sevmeyen yok mu? diye

İşte o kız gibi cadde ortasında koşuşturan bütün herkesin duyabileceği şekilde bağırmak geliyor içimden;