Ayrılık acı mı?

-beni bırakıp gitme

-seni bırakıp gitmiyorum

-gidiyorsun işte

-gidiyorum da seni bırakıp gitmiyorum. Senide götürüyorum. Sen benimle artık her gittiğim yere geleceksin. Gülüşünün sıcaklığı, gözlerinin kıvılcımı ,sorgulayan bakışın, minnacık bedenin hep benimle olacak.

Veda etmek sanırım tüm insanların en zor becerdikleri olayların başında gelir. Veda ederken nasıl bakacağını, ne söyleyeceğini, elini nereye koyup, öpücüğü neresine konduracağını şaşırır insan. En zoru da sözcüklerdir.

-Hadi tamam ağlama artık…. bir kaç ay sonra gene geleceğim….. ne var bunda herkes sevdiğinden ayrılır…. ama hayatım, şartlar bunu gerektiriyor….. ben istiyor muyum sanıyorsun ama mecburuz…

Artık söylenen sözler önemli değildir. Çünkü duyulmuyor. Elleri ellerinde gözlerine bakıyor…''yap bir şeyler gitme ne olur'' der gibi

Bazı düşünürler, ölüm üzüntüsünün esasını, ayrılık acısının oluşturduğunu söylemişlerdir.

Ayrılıkla kavuşmak arasındaki boşluk, acının yaşandığı ve hayatın gerçek manada hissedildiği zaman dilimidir.

Hayatın gerçek manada hissedildiği anlar çok önemlidir.

Ayrılık bunlardan birisidir. Tadını çıkarmak gerekir.

Bu kadınlar bir garip varlıklar. Öyle güzel belli ediyor ki seni sevdiğini… öyle güzel yüceltiyor ki … öyle güzel elleri ellerinde, gözleri gözlerindeki sanırsın gitmesen ayrılmasanız seni dünyanın en mutlu insanı yapacak.

Ama bilirsin ki hemen şimdi vazgeçip gitmekten, kalsan, bu büyü bozulacak her şey yok olup gidecek...

Sende bilirsin keskin sevgi kokusunun, çok kokladıkça acıya dönüşeceğini ve susarsın anlamış gibi ayrılık acısını.