- Kategori
- Gündelik Yaşam
Bahar, ruhum ve yara izleri...
Mavi bir ilkbahara uyanınca insan, üzerindeki bu ruh halini yadırgıyor. Baharın içinde sırıtan bir hali var ruhumun. Tıpkı yaz günü manto giymek ya da kış günü karlı bir yolda tişörtle dolaşmak gibi.Hiç yakışmıyor bu maviliğe...Gülümsemeye çalışıyorum ama gülümsemem yüzüme yapışıp kalıyor, vazgeçiyorum. Yataktan çıkmak istemiyorum pencerenin önünden cıvıldayarak kuşlar geçiyor.Kızıyorum kendime...Dışarda böyle bir bahar varken içimde taşıdığım bu ölgün yaprakları süpürmem gerektiğini anlıyorum...
Pencereyi açıyorum, ilkbaharın nefis kokusu doluyor içeriye...Bahara "Erken mi geldin?" diyorum, güneş daha da parlayarak "evet" diyor...Yüzümü yıkamalıyım diyorum aslında yıkamam gereken ruhumun da yüzü...Ne zamandır kapalı duruyor ruhun gözleri...Uyku mahmuru...Bir türlü açılamıyor...İçine yattığı derin uykudan uyanamıyor...Kabusuyla sarmalanmış ve uyku mahmuru...Çarpıyor sağa sola...Açılamıyor...
Evin içinde mırıldanarak dolaşıp duruyorum. Kendi mırıltılarımı dinliyorum. Diyor ki: "Açılan bir boşluk var şimdi. Arda kalan bir boşluk...Ve küçük ya da büyük oluşu farketmez, boşluk boşluktur..."
İşe gitmeliyim. Gün gözümde büyüyor.Nasıl sürükleyeceğim bu hali ordan oraya. Mırıldanmalarım bitmiyor, devam ediyorum: "Bir yara varmış gibi düşün...Sanki düşmüşsün ve dizinin derisi sıyrılmış...O deri kopup toprakta kaybolmuş...O derinin geri gelmesi için zaman gerek...Yeni bir deri kaplaması için dizini...Eskisi değil başka bir deri ve yerinde kalan bir iz...Hani elini sürdüğünde pütür pütür gelir eline...Kalan sadece bir anımsama...Düştüğün an, o an toprağın kokusu, belki biraz kan...Ve kalan sadece anımsama..."
Aklımın köşesinden sıyrılmış bir yan var... Kopan küçük bir parça...Geçmişin toprağı içinde yitip giden, üzerinin örtüleceğini bildiğim bir yan...O küçük parçadan sızan kanın kokusu aklımda...Belki biraz da toprak kokusu...O küçük parçayı yutan toprağın kokusu...Biliyorum, yeni bir parça gelecek oraya...O parça pütür pütür bir his bıracak anımsadıkça...Yaşamak dediğimiz de zaten pütür pütür yanlarımız değil midir biraz da...
Dolmuşa biniyorum. Aklımda pütür pütür yara izlerim...Bu pürüzsüz maviliğin içinde onları unutmalı...Çünkü hayatta biraz bu değil midir: Pütür pütür yanlarımızla yaşayabilmek...
RESİM: Nichola Slattery
- Toplam blog
- : 408
- : 1090
- Kayıt tarihi
- : 17.06.06
Gazetecilik okudum... Ama gazeteciliği sırf yazabilme serüvenine bir adım daha yaklaşabilmek için ok..