Başlık gerekli mi?

Hepimiz bir koşuşturma içinde gidip geliyoruz. Öyleki etrafımızdakileri görmeye, farketmeye bile zamanımız yok. Oysa hayat her yerde. İnsanlar her yerde. Belki hepimiz ya da çoğumuz benzer dilekler için yaşıyor mücadele ediyoruz. Hepimizin aradığı mutluluk değil mi? Henüz varlığı ispatlanamamış olsa da. İnsanın hayata nasıl baktığı ve ondan ne beklediği ile ilgili galiba biraz da. Sahip olduklarımızla değil de, hep sahip olmayı düşlediklerimizle mutlu olacağımızı sanarken, var olanları ıskaladığımızın ne derece farkındayız? Sahip olmak mı, yoksa sahip olduklarınızı birileriyle paylaşmanın hazzına varmak mı? İlişkiler de bunun için gerekli değil mi? Bir paylaşıma ortak olmak ve bunun verdiği hazla tatmin olmak. Ama bu noktada körler ve sağırları oynuyoruz çoğumuz. Gerçekten istediklerini, hissettiklerini yaşama dönüştüren kaç kişi var içimizde? Şimdi birileri imkanlardan, koşullardan bahsedecek. Elbette bunların varlığı yadsınamaz. Ama sevdiğinize, sevginizi göstermek, yardım etmek istediğinize yardım etmek, yanlış gördüğünüze itiraz etmek, herkes bir tarafa gidiyor diye o tarafa gitmemek, yani kısacası kendin olabilmek neden bu denli zor insanlar için. Yanlış anlaşılma, kullanılma, komik duruma düşme korkusu. Bu korku neden? İnsan kendisi gibi olduğu ve davrandığı için korkar mı? Bunu bir bahane olarak kullanabilir mi? O ne diyecek, bu ne düşünecek korkularından sıyrılma vakti artık geldi. Bu sayede belki, kimsesnin kimseye güvenmediği, içinde hep acaba sorusunu taşıdığı bu ağır yükten kurtulabiliriz. Hayatın güzelliklerini de görmeli, çünkü onlar hiç de sanıldığı kadar az değil.

İnsan olduğumuzu hatırlamanın vakti çoktan geldi.