- Kategori
- Aşk - Evlilik
Beceriksizlik, sorunlu insana bakış (Aynadan)
Stevon Lucero - Sleeper's Dilemma
Hayat o kadar zor ki... O kadar dayanılmaz, bir o kadar da vazgeçilmez ki. Verdiklerinin bedelini almak zorunda mı hep? Muhakkak bir karşılığı olmak zorunda mı gülmenin? Bir bedeli olmak zorunda mı? Neden hep çok gülmenin hemen ardından <ı>“kesin kötü bir şey olacak” uyarıları ile büyümek zorunda kaldım?
Bana çok güzel şeyler verdi kısa hayatım, daha da verecek eminim. Ama yaşattığı kötü anlar, beni öylece içine attığı kör kuyular bunun bedeli olmak zorunda mı? Çaresiz olduğumu hissediyorum çoğu kez. Hani neye elimi atsam kurutacak gibi hissediyorum. Neyi istesem olmayacak, kimi sevsem öylece terk edip gidecek gibi hissediyorum. Beceriksiz olduğumu düşündüğüm anlar peşimi bırakmıyor. Hayata karşı sanki hiçbir pazarlık kuvvetim kalmamış gibi hissediyorum. Duygularımı göstererek yaşadığım için sürekli neden kullanılıyorum? Neden sürekli sevdiklerim bu basit, zayıf noktamı görünce kullanmaya kalkıyorlar? Peki ben neden sürekli onlara bunu yapmaları için olanak tanıyorum? Bilmiyorum. Ama artık acı çekmek benim de hoşuma gidiyor. Çünkü korkuyorum. Zor zamanlardan sonra elime geçen mutlulukları büyütüyor da onları kaybetmekten korkuyorum. Saplantı olarak büyütüyorum onları aklımda da sonra esiri oluyorum hepsinin. İstediklerimin hepsinin peşinde olmadım, birazı benimle gelse yoluma devam ederim dedim. Buna göre plan yaptım. Ama olmadı…
Olacak mı? Onu da bilmiyorum. Bilinmeze gidiyorum. Başkalarının kararlarına boyun eğerek yaşıyorum. Başkalarının isteklerini yerine getirmekle yetiniyorum. Ne zaman birinden istediğim şeyleri yapmasını beklesem boşa beklediğimle yüzleşiyorum. Ufak şeylerden mutlu oluyorum ama yaptığım ufak hatalarla hemen silinip atılıyorum. İyiliğini istiyorum herkesin. Kimse üzülmesin istiyorum ama üzülen ben oluyorum. İç dünyamda o kadar çok yalnız kalıyorum ki, dışarı açıldığımda sürekli üzülüyorum. Yalnızlığı mı istiyorum? Hayır. Peki ya neden?
Basit, ufak, ele geçmesi kolay, elde edilmesi işten bile değil şeylerle mutlu oluyorum. Ama neden kimse ufak şeylerden mutlu olmuyor etrafımda. Öyle büyük dileklerim de yok hani. Neden istediklerimi aldığımı, gerçekten güzele ulaştığımı düşündüğüm tam da buna inandığım anda her şey kötüye gidiyor? Neden? Bütün bunların sonucunda cesaretle aldığım kararları uygulama cesaretini bulamıyorum. Korkak mıyım? Evet. Ezik bir kişiliğim mi var? Sanırım. Rest neden çekemiyorum ki? Ne kaybederim, şimdiye kadar herkes böyle yapmadı mı zaten bana? Rest çekene her şeyimi vermedim mi? Hemen, haklı da olsam, haksız durumuna düştüğümde rahatsız olmadım çoğu kez. Ama bunlar üst üste yıkıldığında neden kararlar alıp uygulayamadım. Neden başkalarına özendim hep? Ben yaparım, benim kimseye eyvallahım yok diyenlerin peşinde durdum, onlardan akıllar aldım da neden beceremedim? Beceriksiz miyim? Evet. Kararsız mıyım? Evet. Cesaretsiz miyim? Evet. Düzelebilir miyim peki? Hayır. Yani sanmıyorum. Böyle yaşamaya alışmalı mıyım? Kesinlikle. Peki ne kadar aklımı koruyabilirim? Bilmiyorum. Yalvarıyor muyum aklımı korusun diye? Her gün. Koruyacak mı? Bilmiyorum. Becerebilecek miyim? Kim bilir?
Bütün yaşanılanlardan ders alıyorum. Güçleniyorum. Ama hala öğrendiklerimi uygulayamıyorum. O kadar ki herkesi kendim gibi görüyorum. En doğrusunu ben biliyorum sözde ama yanlışa da hep ben düşüyorum. Ölüm bir çare mi? Kesinlikle hayır. Savaşmak istiyorum ama rakibimi o kadar iyi tanıyorum ki. Her gün aynada görüyorum. Ne zaman ne yapar, ne şekilde yapar, ne düşünür hep biliyorum. Bundan sonra ne yapacak hep önceden görüyorum. Ama sorun da bu işte. Kendimi, bilinçaltımı, yaşadıklarımı, korkularımı yenemiyorum. Çok çalışıyorum, çok çabalıyorum, çok düşünüyorum. Ama yenemiyorum. Nerede hata yaptığımı biliyor fakat hatalarımı düzeltmek için, kendime saygımı geri getirmek için ne yaparsam boşa çıkartıyorum çabalarımı. Bilmiyorum. Bildiğim seviyorum. Kendimden fazla. Hata mı ediyorum? Belki, ama seviyorum. İleride mutlu olacak mıyım kim bilir? Ama yaşamak, görmek gerekirse üzülmek istiyorum. Çünkü belki de ben üzülmekten zevk alıyorum. Kim bilir?
- Toplam blog
- : 9
- : 988
- Kayıt tarihi
- : 15.07.08
İçinde yazacak bir çok şeyi olup da becerdiği vakit burada paylaşacağını düşünen, paylaştığı konular..