Beklenen hiç gelmeyen

Dinlediğim her şarkıda, okuduğum her kitapta bir “gidiş” gelir gözümün önüne. Arkasından bakakaldığım bir “gidiş.” Kime ait olduğunu bilmediğim birinin resmi gelir gözümün önüne. İçim bir hoş olur ve “hep bir gidiş mi olacak hayatımda” diye düşünürüm sonra.

Geçenlerde canlı müzik dinlediğim bir mekânda yine aynı duyguları yaşadım. “Gitme gitme gittiğin yerlerden dönülmez geri” şarkısı yine o anlamsız “gidişi” getirdi hatırıma. Neydi bu, kime ait bu gidiş… Sonrasında bir hüzün. Yaşadığım hayat geldi sonra aklıma. Gidişleri hiç bitmeyen, bekleneni hiç bitmeyen bir hayat. Benim için “beklenen hiç gelmeyen aslında hiç gelmeyecek olandır.” Bu cümleyi yıllar önce bir kâğıda yazıp ilan panoma astım. Aradan yıllar geçti yazının rengi silik kalırken ben hala bekliyorum. Hayatımda bir değişiklik olmadı yani. Beklemeye devam. Bir sorun var o da beklediğim kim bilmiyorum.

Kelimeler dilime geliyor ama yazamıyorum. Tıkanmış hissediyorum kendimi. Konuşamıyorum sanki. Bu gidişler beni mahvetti. Susmak ne kadar zormuş. Konuşamadığımda yazar rahatlardım şimdi içimde kopan fırtınadan herkes bi haber. Tıkandığımı hissediyorum.

Beklemeyi bırakıp artık bende gideceğim az kaldı. Beklenen bir de ben olayım bir daha dönmemek üzere.