- Kategori
- Şiir
Benim insanlarım

o kömür senin değil..halkın bin yıllık çilesidir..
Benim İnsanlarım
Evimizin önünden
kömür çeker katırlar
çektikleri kömür değil
ömür çeker katırlar
Evimizin önünden
geçer sıralı vagonlar
Türkiye Taş Kömürleri
her vagona yazmışlar
Evimizin önünde
vagonların peşi sıra
dökülen kömürleri
süpürüyor kadınlar
Madenciler perişan
limanda Rus gemiler
emir büyük yerden
ocak kapansın dediler
Türkiye Taş Kömürleri
soldursa da gülleri
şikayeti yok kimsenin
gülmese de yüzleri
Evimizin önünden
kaçak maden işçileri
bir de trenler geçer
her tren düdüğünde
içime babam düşer
Evimizin önünden
bir garip karatren geçer
bahtımız gibi kara dumanı,
içimize, yazgımıza işler.
Ölesiye kederli ve yorgun
bir yaranın çığlığıdır sesi
her gece ölüme taşımaktan
çaresiz madencileri.
Sobamda yanan kömür
gardaş kimin ömrüdür
bir yetimin zemheri
kara üzüm gözleri mi
yoksa göçükte yanmış
babasının közleri mi.
Eylül 2008 / Zonguldak
Hayrettin Turan