- Kategori
- Güncel
Benim prensesim
Milli takım seçmeleri, prensesim üçüncü oldu.
Nasıl başlasam derken aklıma bir düşünce düştü; çok şükür, hiç bir zaman kral olmanın ne olduğunu bilemeyeceğim.
Bu mesuliyeti taşımak çok ağır olsa gerek. Sadece kendi ve ailenin hayatı değil, bir halkın, sorumluluğunu üstlenmek. Her zaman ne söylemek ve nasıl söylemek gerektiğini bilmek. Kendisine inanmalarını ve saygı duymalarını sağlayabilmek . Gerektiğinde sükunet ve huzur sağlayabilmek. Sürekli mercek altında olmak;hayatı, hareketleri, yüzü, mimikleri ve hatta ruhu her an göz önünde olmak... ta ki kim olduğunu unutana kadar. Yaptığı her hata, tartışılması ve ondan dolayı suçlanması. Elinde büyük gücün olması ve eğer dikkatsiz davranırsa o büyük gücü kötüye kullanabilme ihtimalinin olduğunun bilinci . Bir an için kendinden geçerse ve bu büyük güce teslim olursa, hatta o kadar kendini kaybederse ki sabah uyandığında kral olduğu için mutlu bile olursa, canı istediği gibi davranırsa, hiç umursamadan birilerini kırmaktan ve geri dönüşü olmayan hatalar yapmaktan korkmazsa...
Bilgisayarın başına oturup benim prensesimden söz edecektim, konuyu yine dağıtmışım. Pierre Rey sözleri geldi aklıma ;' Aslını bakarsan, bütün herkes kendi evinde prensestir..." PARA Romanı, 1978 edisyonu, 395. sayfa
Doğru değil mi?
Dün, 29 Nisan 2011, Modern Pentatlon Federasyon'un internet sayfasında, yeğenimi ( ablamın kızı ) görünce göz yaşlarımı tutamadım.Milli takımın, beyaz forması, göğüsünde ay yıldızlı bayrağımız, öylesine yakışmış ki... çok gururlandım ve heyecanımı paylaşmak istedim.Yaşadıklarımı, kendim için kayıt altına almak istedim. Sadece on altı yaşındaki yeğenim, Didem Dündar, ülkemizi, 29 Nisan -02 Mayıs 2011 tarihleri arasında İspanya’da yapılacak olan Modern Pentatlon Yıldız A-B Trofeu Uluslararası Turnuvası’nda temsil etme şansını elde etti. Dün İspanya'ya uçtu... Hava alanından, uçağa binmeden önce;" Teyzoooş, bana başarılar dile!" sesi hâlâ kulaklarımda çınlıyor.
Bizim ailenin minik gururu, biricik prensesimiz.Benim kızım olmadığı için, eh teyzesi olarak yarı annesi sayılırım , ayrıca isim annesiyim.
Yeğenimin üzerinde Milli formamızı görünce, onunla o kadar çok gurur duydum ki, sözlerle ifade etmem mümkün değil. Bu küçük başarının bizim aile için çok farklı bir anlamı oldu. Türkiye, 1989 yılında bize kucak açtı, bağırına bastı. Bu ülkenin, benim ülkemin sıcak kanlı insanlarını tanıma fırsatım oldu. Hep hor görülmüş, aşağılanmış ve milli gururun ne olduğunu tanımayan bir insan olarak adım attım Türkiye'ye. Eylül1989 yılı, Kapıkule ... Türk polisi bizi o kadar candan karşılamıştı ki, ilk defa geldiğim ülkeye evime gelmiş gibi hissetmiştim, ben o duyguyu yaşadığım sürece unutamıyacağım. Bu ülkeye hep bir gönül borcum olduğunu hissttim ve hâlâ öyle hissediyorum.
İşte bu yüzden, Türkiye'yi, bir uluslar arası platformada, ailemden birisi temsil etmesi, benim için çok anlamlı ve olağnüstü gurur verici.
On altı pırıl pırıl gencimiz, beyaz milli formalarıyla, hakikaten çok hoş görünüyorlar. Modern, hiç kimsenin yıkmaya gücü yetmeyecek, bir cumhuriyetin, bir ülkenin, genç sporcuları. Biraz önce ablamlardaydık ve bir sevindirici haber daha aldık. Prensesimizin, takım arkadaşı, İpek Akşin, İspanya'daki turnuvada birinci olmuş.Kendisini buradan tebrik ediyorum...
Benim prensesime ise önce sağlık ve aynı azimle, hem kendi, hem ülkesinin adına, daha büyük başarılara, imza atmasını en içten diliyorum.
30 Nisan 2011
Bursa
- Toplam blog
- : 144
- : 1854
- Kayıt tarihi
- : 13.03.08
Doğduğum ve büyüdüğüm şehir Kırcali, Bulgaristan. Yıl 1964. Makina Mühendisiyim. Evli ve iki çocu..