- Kategori
- Mizah
Benim Şairliğim

Aşkın içimdeki şairi uyandırdığı doğru. Ama bir uyandı mı öyle çok saçmalıyor ki o şair, yeniden uyutana kadar akla karayı seçiyorum.
Durduk yerde kafiyeli sözler söyletiyor insana. Hece vezniyle şiirler yazdırıyor. Sonra yavaş yavaş hayata şiirin tül örtüsünün ardından baktığımı fark ediyorum.
Başka zaman olsa içime baygınlık verecek çiçekli böcekli şiirler, en acılı şarkılara karışarak günlerimi işgal ediyor. Okuduğum şiir ne kadar arabeskse, içimde uyandırdığı zevk de o kadar büyük oluyor.
Hatta kendim de yazmaya başlıyorum o şiirlerden...
Parmaklarımla hece sayıyor, kalemin arkasını dişleyerek ciddi ciddi kafiye düşünüyorum.
Artık sevgilinin adına yazılmış akrostişler mi istersiniz, sakız manisi tadında şiir kırıntıları mı...
Rezilliğin bini bir para!...