Bir kapı kapanıyor..

Yokluğun ben de kaldı. Yalnızlığımı sana verdim. İki başıma kalamamaktan kıskandım bulutları. Seni aldım senden, sen giderken. Uçarıydın, tıpkı bir aseton gibi. Tırnaklarında oje, dudaklarında umursamaz renkte bir ruj. Gittin sadece. Beni ben de, seni ben de bıraktın. Bir derya ki sorma gitsin.

Her sabah uyandığımda sarılıyorum sana. İhmalkarlığımın soğuk tostlarını yapıyorsun bana.Görmediğim çayım demleniyor.Bardak boş.Sağırlaşmış sanki pencere önü çiçeklerin.Şarkıların yankılanıyor boş koridorda.Kararsızlıkla soruyorsun bana gene.Ne giyeyim diye? Bomboş dolaptan veriyorum sana o çok sevdiğim siyah kazağını, eteğini......Ö pücüklerin koşar adım merdivenlerde.Bir kapı kapanıyor.Yoksun...

Baş ucu kitabım gibisin artık.Okumak için can attığım, uykuya yenik düşen cümlelerdesin.Her kelimen boyun eğmiş gibi yıllara.O kadar ihtişamlı, bir o kadar da silik.Takvimde çarpılanan bir günün sonundayım.Bize sarılıyorum.

Karanlıktan doğan iki gözdüm sadece.Ardından gelen nemli havalarda çare değil.Gidişinin ardı sıra takılı kalmış iki göz.

Kapılar kapalı, ışıklar sönük.Saatin o çelik sesi kulaklarımda.Yanım, yörem bir toprak sanki.Eşeledikçe sen çıkıyorsun, sen çıkıp gidiyorsun, gidişin geliyor, gidişin tırnaklarıma doluyor...Eşeledikçe hatalarım çarpıyor duvarlara.Silinmesi zor izler bırakarak..Çamurlaşmış sevdama çarpıyor ellerim.Sen arınmayı istedin anlıyorum.

Yine senli sensiz, belli belirsiz bir gün ışığı vuruyor odama. Sarılıyorum yine hiçliğine. Bir gün daha geçer mi böyle diye ahlanıyorum. Birbirimize bu kadar mı geç kalmıştık? Hayatımın en uzun, en gerçek filmi gibiyiz. Alalede bir kapı kesip atamaz, yarım bırakamaz. Bir koca sevda ki sorma gitsin...