Bir Oryantalin Günlüğü

Nereden nasıl başlanır bilmem. Ama bildiğim iyi bir şey var, kaybetmediğim benliğim. 

Ocak ayının verdiği soğukların üstüne, uzun süreli bir ilişkinin bitişinin ardından kış ayı daha sert geçiyordu. Bir kişi yardımı ile şehir değişikliği yapabilicektim. Sevinçli bir o kadar da buruktum. Bilmediğim bir memlekette nasıl kimsesiz ayakta durabilirdim? İnsan ummadığı herşeyin aslında ustasıymış. Kalktım. Üşenmedim, geldim. Oh ne iyi. İşte herkesden uzağım. Yalnızım, tekim. Yapamazsın diyenlere inat yapıyorum. Ya  da öyle mi sanıyorum? 

Neyse; Gel zaman git zaman buraya aitliğimi hissettim. Ne dostluklar ne arkadaşlıklar gördüm bu zaman içinde. Pes etmedim. Yediğim onca hakaret, iftira üzerine durmadım. Burası benim evim diyebildim. Burası benim evim, benim topraklarım, benim kendimi bulduğum yer. 

Bugün birine kendimi anlatmak istesem, hiç şüphesiz; Güçlü, pes etmeyen bir kişilik olarak tanıtırım bu benim için hiç zor değil. Bilmedikleri bir şey var güçlü değil, savaşçıyım.