- Kategori
- Anılar
Bir taksi şöförü hikayesi
Genelde durak taksilerini tercih ediyorum, beklemelerine duyduğum saygıdan belki. Sıradaki bu mu diyorum, biniyorum. Yaşlı bir amca bu sefer taksi şöförü.. Yaşlı ama yorgun aynı zamanda belli.. Bir taksi daha almak için hırsla çalışanlardan değil. Önümüzde giden taksiyi gösterip serzenişte bulunuyor, “Saatlerdir durakta bekliyoruz, yanaşıp müşteriyi alıp gidiyor, insan yaşıma hürmet eder” diyor, başlıyoruz böylece sohbete..
O çok anlatayım derdinde olanlardan değil ama ben merak ediyorum ve soruyorum sürekli.. Belli bir hikayesi var onunda.. Hava o kadar sıcak ki, bez mendili ile siliyor sürekli terini.. “63 yaşındayım kızım ben, bir oğlum var ofisboy olarak çalışıyordu, rahatsızlandı işten çıkardılar.. Bakkal yarın para getirmezsen ekmek bile almaya gelme dedi.. Çalışmayayım da ne yapayım..? Kırk yıllık şöförüm ben.. Bacaklarımda yaralar cıktı oturamıyorum, ama ne yapayım..? Doktora gitmeye para lazım, eve ekmek lazım..” 40 yıldır çalışıyor ama sosyal güvencesi yok. Bir gecekondusu var diye yeşil kartta alamıyor.. Elin kızının günahına nasıl gireyim kendimize zor bakıyoruz deyip oğlunu evlendiremiyor.. Taksiyi kiralıyormuş amcam, 90 lira günlük, 30-40 lirada mazot alıyormuş. Hiç kazanmadığı günde bile 130 TL ödemek zorundaymış. Hava o kadar sıcak o kadar sıcak ki klimayı aç bile diyemiyorum, mazotu azalmasın diye.. Bunlar pek çok İstanbul insanının hayatında olan sıkıntılar belki. Geçim derdi hep ortak.. Ama bu amcam farklı.. 63 Yaşında, hala çalışıyor. İnsanların iş beğenmediği, sürekli şikayet ettiği bir dönemde. Yeterki sağlığım elversin çalışırım diyor. Yardım istemiyor, kendini acındırmak için anlatmıyor. Ben soruyorum, o anlatıyor.. O sıcakta, İstanbul trafiğinde direksiyon sallıyor..
Karışık duygular yaşıyorum. Üzülüyorum ama bir şey yapamıyorum, sisteme isyan ediyorum bir şey yapamıyorum, çabasını takdir ediyor, gurur duyuyorum ama destek olamıyorum.. Belki ilk defa bir taksiye yürekten üstü kalsın deyip iniyorum..
O çok anlatayım derdinde olanlardan değil ama ben merak ediyorum ve soruyorum sürekli.. Belli bir hikayesi var onunda.. Hava o kadar sıcak ki, bez mendili ile siliyor sürekli terini.. “63 yaşındayım kızım ben, bir oğlum var ofisboy olarak çalışıyordu, rahatsızlandı işten çıkardılar.. Bakkal yarın para getirmezsen ekmek bile almaya gelme dedi.. Çalışmayayım da ne yapayım..? Kırk yıllık şöförüm ben.. Bacaklarımda yaralar cıktı oturamıyorum, ama ne yapayım..? Doktora gitmeye para lazım, eve ekmek lazım..” 40 yıldır çalışıyor ama sosyal güvencesi yok. Bir gecekondusu var diye yeşil kartta alamıyor.. Elin kızının günahına nasıl gireyim kendimize zor bakıyoruz deyip oğlunu evlendiremiyor.. Taksiyi kiralıyormuş amcam, 90 lira günlük, 30-40 lirada mazot alıyormuş. Hiç kazanmadığı günde bile 130 TL ödemek zorundaymış. Hava o kadar sıcak o kadar sıcak ki klimayı aç bile diyemiyorum, mazotu azalmasın diye.. Bunlar pek çok İstanbul insanının hayatında olan sıkıntılar belki. Geçim derdi hep ortak.. Ama bu amcam farklı.. 63 Yaşında, hala çalışıyor. İnsanların iş beğenmediği, sürekli şikayet ettiği bir dönemde. Yeterki sağlığım elversin çalışırım diyor. Yardım istemiyor, kendini acındırmak için anlatmıyor. Ben soruyorum, o anlatıyor.. O sıcakta, İstanbul trafiğinde direksiyon sallıyor..
Karışık duygular yaşıyorum. Üzülüyorum ama bir şey yapamıyorum, sisteme isyan ediyorum bir şey yapamıyorum, çabasını takdir ediyor, gurur duyuyorum ama destek olamıyorum.. Belki ilk defa bir taksiye yürekten üstü kalsın deyip iniyorum..
- Toplam blog
- : 17
- : 887
- Kayıt tarihi
- : 03.08.10
Düşüncelerin, yaşananların uçup gitmesine izin vermemek için yazmak istiyorum. Yazdıklarımı paylaşma..