- Kategori
- Kişisel Gelişim
Biz Büyüdük ve Küçüldü Dünya

Çocukken dünya insanın gözüne o kadar büyük gözükür ki bir an önce büyümek hayallerinin peşinden koşmak,ulaşacağı hedefler için planlar yapmak,yeni şeyler keşfetmek,alkışlanmak,gururlanmak,takdir edilmek ister.Bir çocuğun düşlerine girecek olsanız imkansız gibi görünen her şeyi yaşar rüyalarında ve hayallerinde. Engel nedir bilmez, önündeki uçsuz bucaksız dünyayı sonuna kadar yaşama isteği vardır.O daldığı yerlere bir bakmışsınız Oscar heykelciğini elinde tutar,kimi zaman dünyayı yerinden oynatacak şeyler yapmış.
Ama gün gelir Da Vinci’nin Şifresini dahi çözmeye azimli o mutlu çoçuk iki semt ötesindeki müzeye ya da cafeye gitmeye üşenir olmuş.Küçükken koşarak kucaklamak istediği herşeyden yetişkin olunca vazgeçmiş.O vazgeçişler aslında insanın kendisine yaptığı en büyük ihanettir.
O halde insan neden vazgeçer? İnsanın yaşadığı her bir hayal kırıklığı hayat içindeki vazgeçişlerini hızlandırır.İnsan bir puzzla başladığında ilk parçalardan sonra diğerlerini bulamaz ve bir süre sonra vazgeçer.Resmin bütününe baktığına aslında puzzla yapmak son derece kolay gibi gözüksede iş uygulamaya geldiğinde o kadar da kolay değildir.Küçükken o resme bakıp yapabilirim demek çok basit ama yetişkin olunulduğunda küçükken farkedemediğimiz her bir ayrıntıyı görürüz.Ve ayrıntıları tam olarak yerleştiremediğimizde kendimize kızıp bir anda herşeyden vazgeçmeye başlarız. O ayrıntılar uğruna önce büyük hayallerimizden sonra en rutin mutluluklarımızdan bile vazgeçeriz.İnsanı hayal kırıklığına uğratan kendisinden başkası değildir.Hayatta neyse dediğimiz herşey keşkelerimizi artarır.İnsanın en çok özlem duyduğu şey düşlerinin gerçekleşmesinden çok o hayalleri kurduğu andaki duygulardır.İşte herkes yaşam boyunca o duyguları tekrar yakalamaya çalışır.
Şimdi büyük resme dön tekrar bir bak neyseleri,keşkeleri,hayal kırıklıklarını bir kenara bırak hayallerini görünebilir kıl…Nasıl mı?Kendini yakala ve bırakma…