Blog yazarken...

Bekle bekle, bir türlü ilham gelmiyor bazen, bir satırcık dahi yazamıyor insan.
Geçmişte de çok yaşamıştım böylesi anları, laptop kucağımda az dolaşmadım hani! En çokta, öğrencilik dönemlerimdeki okul devamsızlıklarım gelirdi aklıma! Böyle bir yazarla işimiz olmaz, deyip, sayfamı kapatmalarından korkardım.

Bazı günler herkesi evden sepetlemek, kendime şöyle güzel bir çay hazırlamak geçerdi içimden. Çay doldurmak için kalkarsam konsantrem bozulursa diye termos bile bulundururdum yanı başımda.

Hatta yazar havasına girersem belki diye, bir pipo tutuştursam mı derdim dişlerimin arasına :-)

Kimi zamanlarda kilometlerce yol teperek bağ evimin bahçesinde karargah kurardım.

Ağaçların, çiçeklerin yanına giderdim, belki bir ihtimal ilham o taraflarda bir yerlerdedir diye…

Kimi zamanlarda AVM lerde kalabalık insanların içerisine karıştım, ilginç bir olaya denk gelirsem diye..

Birisi yere tükürse, yada ayağı kayıp düşse yazacak haldeydim.

Iııhhhh, azıcık ilham varsa oda kaçıyor, gürültüden dikkatin dağılıyor.

Yok, yok. Olmayınca olmuyor.

Her daim yazanlar nasıl yazıyorlardır peki?

İlle de okullu olmak,bu işin eğitimini almak mı gerekiyor yoksa?

Neyyyyy? Okul mu dedim?

Hayat okulu da bir okul değil mi sahi?

Oh be, bundan güzel yazı kaynağı mı olur, hemen başlamalıyım o halde.

Ama en iyisi gecenin sessizliği, çıt çıkmasın!

Doğruca her zaman beni ağırlayan üçlü kanapeme gitmeliyim.

Acilen bir şeyler düşlemeliyim!

Öyle ya, nelerle karşılaşmışsındır bu hayatta!

Ot gibi yaşamadın ya!

Sahi bu güne kadar bunlaı nasıl oldu da düşünmedim?

Yüzlerce blog konusu çıkıyor ortaya yahu!

Hayat okulu mezunu tezin’i hazırlıyor bir nevi!

Acemiliğini atıyor birazcık!!!