- Kategori
- Öykü
Çimen ve Leylak Kokusu-1

GİRİŞ
-“Sen, ne iyi bir arkadaşsın, ne iyi bir insansın, senin yanında huzurlu hissediyorum kendimi. Sanki yıllardır seni arıyormuşum. Olmayan kardeşimi bulmuş gibiyim.”
- Arkadaşım mı? Kardeşim mi?
İçimde büyük bir öfke seli kabardı. Kafamın içinde konuşmaya başlayan sese engel olamıyordum. İşte yeniden oldu. Yine konuşmaya başladı. Avaz avaz bağıran ses, daha da sinirlerimi bozmayı başardı. Boynumdaki kan akışının hızlandığını hissediyor, midem karıncalanıyor, yüzüm git gide kızarıyordu. Kontrolümü kaybetmek üzere olduğumu hissederek panikledim.
Çok ince bir sesle
“-Arkadaş... Arkadaş... Arkadaş...” diyebildim.
Kendimin bile inanamadığı çeviklikle ayağa kalktım. Artık bu ben değildim, elimi kaldırdım. Oya şaşırmış donup kalmıştı, anlamsızlaştı her şey, o an… Zaman durdu sanki. Hareket etmeli, kendini ileriye doğru atmalı ve bana doğru hamle yapmalıydı. O an…