- Kategori
- Anılar
Çocukluk işte...
Orta ikideyim, resim dersindeyiz; öğretmen bir kızcağızı masanın üzerinde oturttu, sıska bir kız, “bakıp resmini yapın,” dedi. Ders bitti, resimlere bakıyor öğretmen, birden sınıfın ortalarındayken gülmeye başladı. Resmi yapan öğrenciyi gösterip,” yahu bu kız senin annen değildi ki!” diye alay etmeye başladı. Resimde, kızcağızı küçücük bir kafa, kocaman bir gövde çizmiş; adam sürrealist.
Yine o yıllarda, bu kez benim başıma gelen ilginç bir anımı da burada yazmak isterim.
Şubat tatili yaklaştı, bizim Türkçe öğretmeni her tatil günü için bir atasözü verip, onlar için tek tek kompozisyon yazmamızı istedi (kulakları çınlasın). Tatil günler ben kuşların peşinde, basket peşinde… hemen de bitiverdi. Cumartesi beni afakanlar bastı; yahu nasıl bitecek bu ödev diyorum kendime. Sonra da, son gün, gece hepsini yazarım deyip, yine bildiğimi okuyorum.
Pazar da olmadı, şartlar müsait değildi, televizyon tek kanaldı ama adam gibi kanaldı, oraya takılınca uyku geldi, sabahı tek kalem oynatmadan ettim. Sabah okula geldim, ikinci ders Türkçe, öğretmen başladı numaralardan rastgele çekip okumaya. Benim için çok geçti artık; ilk dersi gücünce atlattıktan sonra ikinci ders adımı okudu. Rastgele bir atasözü seçti listeden, “oku bakalım kompozisyonunu,” dedi. Açtım bir boş sayfa defterden, sanki defterde kompozisyon yazıyormuş gibi okumaya başladım. Yanımdaki arkadaş bir dayandı, iki dayandı derken gülme krizi geçirirken patladı. Öğretmen bağırdı, “neden gülüyorsun Faik!? diye. Bizim sıra arkadaşımız gülmesine devam ederken, “defterinde hiçbir şey yazmıyor ki!” dedi.
Az önce çocukluğa özlemi çağrıştıran yazım –şiirim- nedeniyle aklıma gelenden paylaşmak istedim.
- Toplam blog
- : 470
- : 551
- Kayıt tarihi
- : 28.08.06
Ateşten denizleri mumdan gemilerle geçmeye" benzer hayatımız. Mutlaka mavi gökyüzü görünecektir. Gid..