Deniz ve sen

Ne zaman, hayâl etsem sıcak yaz günlerini,
Aklımdan geçiririm, hem seni, hem denizi.
Sallardın gemilere, uzaktan ellerini,
Uçuşurdu martılar, sahilde dizi dizi;
Birlikte hatırlarım, hem seni, hem denizi.

Sudan çıktığımızda uzanınca kumlara,
Nasıl yakardı o yaz, güneşi sırtımızı.
Sonra tekrar atlardık, süt rengi dalgalara,
Alamazdık bir türlü, denizden hızımızı;
O yaz güneşi nasıl, yakardı sırtımızı.

Sen olunca koşardı, dalgalar sahillere,
Güzeldi sen olunca, denizin maviliği.
İlgimizi çekerdi, denize akan dere,
Yaşadık, unutamam o eşsiz güzelliği;
Gözlerine benzerdi, denizin maviliği.

Gece mehtap çıkınca, dümdüz olurdu deniz,
Saçlarını süslerdi, sanki ayın huzmesi.
Kayardı bir kaç yıldız, bırakmadan gökte iz,
Duyulurdu çamlıktan, bazen bir puğu sesi;
Saçlarını okşardı, sanki ayın huzmesi.

Bak şimdi, ne sen varsın, ne de o rüyâ deniz,
Düşün ne hoş anılar, bıraktık, orada biz.

Fahri ERSAVAŞ