- Kategori
- Şiir
Garip dünya
Sen gideli beri,
Uyku girmiyor geceleri gözüme.
Parkı ve istasyonu,
Akşamları yalnız dolaşıyorum.
Herkesi,
Çoluk çocuk beraber görünce,
Bir gariplik çöküyor içime...
Eve dönüyorum, akşam vakti.
Benim gibi,
Bekâr kalan odamın,
Penceresine oturup,
Sokağa bakıyorum tül uçlarından...
Kolkola çiftler geçerken caddeden,
Yanımda seni arıyorum.
Şarkılar, türküler dinliyorum,
Canım sıkıldıkça radyolardan...
Mahzunlaşan evimizin önünde,
Komşu çocukları oynuyor.
Onların yaşındaki halimi düşünürken,
Birden çocuklarımız geliyor aklıma.
Ne garip dünya bu,
Günü gününe uymuyor...
Fahri ERSAVAŞ