Depresyondayım...

Bu aralar depresyondayım. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. İçimden gelse bile canım yapmak istemiyor. Bir aileniz varsa bu daha da zor bir durum. Nitekim depresyonunuzu bile rahat rahat yaşayamıyorsunuz. 6 yaşındaki oğlum ameliyat oldu geçen hafta. Kulaklarında sıvı birikmesine bağlı işitme sorunu vardı, sıvı boşaltıldı tüp takıldı ve bununla bağlantılı olarak geniz eti alındı. Haliyle her zamankinden daha fazla titredik üzerine. Ve o da kırmadı bizi, sağolsun her zamankinden daha nazlı ve şımarık oldu. Ameliyatımızı çok şükür atlattık, durumu daha iyi. Ama biz halen evin içinde oğlumla yapışık vaziyetteyiz. El ele çizgi film izliyoruz, beraber top oynuyoruz, ben10 kartlarıyla oynuyoruz, dama, satranç, ve onun en sevdiği benim hiç sevmediğim karete… Kim morarmaktan zevk alır ki… Ben ne kadar canı acımasın diye dikkat ediyorsam, o da o kadar morartırcasına vuruyor. Oysa benim canım sadece yatmak istiyor. Hiçbir şey yapmadan yatmak… Dedim ya bir aileniz varsa bu bile çok zor. Sağolsun eşim anlayışlı, yine de bir iki saat yatıyorum hafta sonları, ama anneyiz ya sonuçta, oğlumun beni böyle hep yatar vaziyette görmesine de takıyorum bu sefer kafayı. Depresyondayım bu aralar… Ne konuşmak, ne gülmek, ne yemek ne de içmek geliyor içimden. Yazmak mı? O da ancak bu kadar…