Dönüm noktası..

08.07.2010... Dönüm noktalarından biri hayatımın...

Hayatla ilgili, kendimle ilgili önemli kararlar aldığım günün ardından, kalbimin sesini mi, mantığımın sesini mi yoksa heşeyi boşverip elin sözünü mü dinleyeceğim hala bilmiyorum. Daha kaç ses çıkacak bu saydıklarımdan başka, kaç ses karıştıracak hayatımı...

"Ben seni aramamayı başarabilirim" dedim son mesajımda. Gerçekten başarabilecek miyim onu bile bilmiyorum. Bir tarafım sesini duymak, yüzünü görmek için öldüğüm adamı aramayı delicesine arzularken, diğer tarafım kaldıramıyor daha fazla hor görülmeyi yada dikkate alınmamayı.

İnsan hatalarının bedelini hep hafif atlatmıyormuş meğer... Ben kendimi suçlamayı bırakıp affetmeyi başarabildim de bir bu adama affettiremedim kendimi derken kendi kendime kimin olduğunu bile bimediğim şu dizeler geliveriyor aklıma;

" Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır. "

Gidenin gitmek, yollayanın göndermek istemediği durumlar da varmış hayatta ama bir arada da olunamıyormuş zorlasanda...