- Kategori
- Aile
Dün ...
Dün hatırladım yine geçmişimi..
Acılarımı...hüzünlerimi ve en çok da kaybettiklerimi...
Başlangıçta kaç kişiydik? ya şimdi?? Fotograf karelerinde gördüğüm canım kişiler bir bir azalmakta.
Doldurmuyor yerlerini ne yeni dostluklar ne de yeni anılar, mümkün değil.
Kolay mı diyorum, kolay olmamalı bu dünyadan öylesine aniden göçüp gitmek, hiç var olmamışçasına sürüklemek peşinden anıların parlaklığını.
Gitgide unutuluyor teninin yumuşaklığı, sesinin tonu ya da yada gözlerinde ki saf sevgi...
Gitgide unutuluyor saçlarının kokusu, vücudunun yakınlığı....
Gitgide azalıyor;kayıplarının anılarını paylaşabileceğin kişilerin sayısı. Birlikte gülüp , hüzünlenebileceğin canım bildik insanlar, kuşlar, kediler ve köpekler tüm sevdiklerin, sevdim diyebildiğin her şey!
Sadece keşkelere takılı kalıyor bazen tüm ruhun.
Ancak vakit geç... Keşkelerin telafisi ise yok...
Bu gün...
Keşkesiz bir hayat çizmek istiyorum kendime... Suçlamadan kendimi.
Olduğu gibi içi dışı bir, sevgisi bir göstergesi bir.
Bu gün kaybettiklerimi hatırladığım dünden farklı bir gün...
Bu gün tüm sevgilerimi...dokunuşlarımla taçlandırıp, bir öpücükle mühürleyeceğim.
Sevgili dostlar...
Sımsıkı sarılıyorum...
Keşkesiz anılar diliyorum sizlere.
22.04.2008 Antalya
- Toplam blog
- : 200
- : 959
- Kayıt tarihi
- : 21.04.08
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Arkeoloji Bölümü mezunuyum . Maalesef bir tak..