Erik ağacı

Uzun zamandır ayaktaydım.

Oturup dinlenmeliydim bir yerde.

Bedenim bağırırken avaz avaz,

Ruhumun isyanı da vaveyla...

İşte orada,

Biraz uzak ama,

Varabilirim istemek başarmanın yarısıysa...

Şuradan şuraya işte,

İki adım daha.

Durgun bir göl gözlerimde,

Aldığım nefes yeşil.

Çok uzaklardan bir meltem,

Saçlarımı okşarcasına.

Sen ve ben.

İşte buradayız,

Çiçeklerini açmış erik ağacı.

Köklerinin üzerinde ayak izlerim.

Sığ gölün üzerinde

Başını suya daldıran ördeğe inat,

Derin bir müzik dehlizlerine sürüklendiğim.

Dalında da güzelsin beyazınla,

Meyve olsan yeşilinle bir kasede.

Sen ağaç olalı,

Çiçek döküp meyve vereli,

Bilmezsin insan olana,

Nasıl bir huzur verdiğini....

Yemek seçmem, kızartmayla köfteyi tokken bile yerim. Çaysız ölürüm; migrenim tutar. Ya çoktur bir..