Evlenmek isterdim

Bir ilişki başlarken müthiş bir heyecan duyulur ama sonra bir gün DURULUR. Enteresan tabi. İnsanın yaşarken anlamadığı birşey var ki, 'yapmamız gerekenleri yapıyor muyuz?' diye kendimize pek de sorduğumuzu sanmıyorum. Hatta bundan daha önemli bir soru var ki o da şu: karşınızdaki yapması gerekenleri yapıyor mu? İşin içinde BENCİLLİK olduğunu düşünüyorum çoğunlukla. Kendimizi mutlu hissediyoruz ve belki de bu bize yetiyor. NEREYE KADAR?

Yazmak ne kadar zor o düşünceleri diye düşünüyorum. Başımı her gece yastığıma koyduğumda 1 sn. içinde bile 100'lerce hikaye içide buluyorum kendimi. Kendimi kendime ifade etmekte zorlandığım geceler yaşıyorum zaman zaman.

NE KADAR YARALANIRSANIZ YARALANIN, BİR GÜN İYİLEŞİYORSUNUZ.

Gelgitlerle yaşıyorsanız bir ilişkiyi doğru kişiyle birlikte değilsiniz demektir, aklınızdan çıkarmayın.

Gel - kendine / Git - onunla

Zor bir seçim gerçekten... Kendinize geldiğinizde ya onunla gitmişseniz! Ya da onunla gittiğinizde hiç kendinize gelemezseniz! Ben de düşünmemiştim 30. yaşıma kadar. Artık düşünüyorum. Evlilik zor zanaat, evet, diyorum ama evlenmek de istiyorum, istedim, çok istedim.

Hayat bana şunu gösterdi ve anlattı: Kimse boşanmak için evlenmez tabi ki, ama evlenmeyi düşündüğünüz kişi daha önce sizi bırakmayı ve sizsiz yaşamayı göze almışsa bir daha olabilir. Kaybeden önemli değildir bence bu hususta, gelişen olaylara olumlu açıdan bakmak düşer geride kalana.

Böyle bir ihtimalin olduğu birisiyle evleneceğim diye tutturmaktansa evlenmemek daha iyidir gerçekten. Ve ille de bunu yaşayıp görmek gerekmez.