Evlilik insan doğasına aykırıdır

 

İnsanın özünde özgürlük vardır. Esarette yaşamak, kısıtlı olmak, bağımlı olmak insanın hayatını cehenneme çevirir.

 

İnsan ruhu değişkendir; dört mevsimi de yaşar insan ruhu... Bazen kar-boran, bazen yağmur-yeşillik, bazen sıcaklık ve olgunluk, bazen de rüzgar sayesinde dalından kopup yere düşen kuru bir yapraktır.

 

İnsana aynı kişiyle bir arada yaşamak, onunla her gün aynı yatağı paylaşmak, her sabah kalktığında ilk eşin yüzünü görmek, eşler arasındaki kıskançlık, evliliğin insan doğasına aykırı olduğunu gösterir. Çünkü insanın doğası devrimcidir; esarete gelemez, hep özgürlüğe koşmak ister.

 

***

 

İnsanlar arasındaki ilişki eğer aşkla ve sevgiyle kutsanmamışsa evliliğe dönüşmemelidir. Aşkla kutsanmış her ilişkinin de evliliğe dönüşme zorunluluğu yoktur. 

 

Her insan, aşkı tadabilir; tattığı aşkı evlilikle taçlandırmak isteyebilir; ama bu taçlandırma olayı, bir yıkımla sonuçlanabilir. O yüzden, her aşk, evliliğe dönüşmemelidir.

 

***

 

Aşkla kutsanmış evliliklerde bile eşler kendilerine izin verebilmelidir.

Tatil gibi, belli bir süre ayrı yaşayabilmelidir. Böyle yapılan evlilikler, daha huzurlu, daha mutlu ve daha ölümsüz olabilecektir.

 

Nietzsche'nin de dediği gibi:

 

'Eğer eşler bir arada yaşamasalardı, evlilikler daha yaygın olurdu.'

 

Eşlerin bir arada yaşamamasından kasıt, hiç bir olmamak değildir; dediğim gibi, eşlerin birbirlerine arada bir izin vermeleridir.

 

Böyle olursa hem evlilikler sonlanmaz, hem de boşanma sonucu çöküntüye uğrayan çocuk psikolojileri, yıkımdan kurtulur.

 

***

 

Evlenmeyin!

Evlenseniz bile hemen çocuk sahibi olmayın; çocuk sahibi olmak için kendinize beş yıllık bir süre verin!

Aşkla kutsanmış bir evliliğiniz olsa bile, eşler arada birbirine izin versin!

Hayatı çekilmez hâle getiren kıskançlıklardan kaçının!

 

-Mustafa Yıldırım - 25.04.2014