- Kategori
- Deneme
Ey Sevgili..
Google Görseller
..
Ölümler çıplak gelir..
Geceyi indirir yavaşça gözlerime..
..
Gidişin meğer ne kadar yoksun bırakmış tüm renklerden. Bugün anladım. Her yer siyah beyaz. Ses yok, soluk yok. Bir çöl ıssızlığı edasında yaşıyorum günlerimi. Sonra güneş batıyor. Yerini aya bırakırken başlıyor yine aynı melodram. Dört duvar, karanlık, bir kağıt bir de kalem önümde. Yine kendimi en yakın hissettiğim yerdeyim sana. Neden sadece geceleri gelirsin. Neden daha çekilmez olur varlığını hissetmek bu dar odada zifiri karanlıkta.
Sonra neden bilmiyorum usul usul karalamaya başlarım. Yine tanıdık bir şarkı eşlik etmektedir bana. Yoo, bizim şarkımız değil bu kez çalan. Sende sonra tanıdım bunları. Fonda gitar sesi, önümde bir mum alevi. Yanında bir paket sigara. Tüm hazinem bu uzun zamandır. Bir de karaladığım o beyaz kağıtlar var. Ne zaman yazmaya kalksam yokluğun gibi canımı acıtan.
..
Sana uzaktan bakıyor artık gözlerim..
Gönlüm senden geçmez, bana döndü hep sözlerim..
..
Yalnızlık için tek kişiliktir derler, hiç inanamadım buna. Ben her yalnız kaldığımda gözlerim kime baksa seni görürüm. Kimi duysam aslında sen konuşuyor olursun. Her telefona, her kapıya sen çıkarsın. Hani, hani tek kişilikti yalnızlık. Yok yok. Bu böyle olmayacak. Her gün geceye dönerken o buz gibi yatakta yakacaksam gemilerimi, istemiyorum. Kalsın. Sen git. Ama giderken yalnızlığınıda götür yanında.
Söylemiştim ya her satır biraz daha yaklaştırıyor seni bana, beni sana. Öznesi sen olunca daha bir güzel sanki artık cümlelerim. O iki kelimeyi bir araya getiremeyen ben, değme yazarlara taş çıkartır oldum gittiğinden beri. Sensizliğin koynunda her an biraz daha eksilirken, bir tek mısralarım kaldı tutunacak. Boynuna usul usul dudaklarımla yazdığım o sihirli sözcükler gibi kutsallaşıyor kalemimden dökülenler.Bir aşkın kırık dökük notları olarak geçiyorlar bu gecenin tarihine.
Hani gittin ya, ne çok şeye benzetir oldum seni. Bazen mavi Marmara oldun Eminönü sahilinde. Bazen Çamlıca'da boğaz manzarası. Ama en çok geceye benzettim seni, yani yokluğunu. Ne zaman ıslansa yanaklarım onun omzunu aradım durdum. Ne zaman tükendiğimi hissetsem, o tuttu kollarımdan. Sen diye onu aldım koynuma nicedir. Sorgusuz sualsiz kabullendi beni. O derin karanlığında yitip gittim. Aklımda kalan, dudaklarının kenarında küçük bir tebessüm oldu sadece.
İmlası bozuk bir çocuk oldum gittiğinden beri. Her an değişiyor satırlarımın havası. Bazen uslu bir çocuk gibi oluyorlar, başımı kaldırıp duvardaki hayalini gördüğümde. Sonra aniden hırçınlaşıyorlar deli bir dalga gibi, uzanıp dokunamadığımda.
İşte böyleyim gidişinin ardından. Matemini tutuyorum sensiz günlerin. Siyahlara kuşanıp, gözlerimden sicim sicim yaşlar akarken; dilimde son duam gibisin.
Bu mektup sanadır. Ama yok bir adı ve adresi. Ve sen sevgili. Bu halimin tek faili.
23/02/08