- Kategori
- Sinema
Fırtına çocukları

Künye: Yönetmen: Stig Holmqvist, 2001, 91’, renkli.
Natüralist bir belgesel idi. ‘Ye, İç, Yatma’ da koşut bir konuyu irdeliyordu ama doğal değildi.
Belgeseller artık ikiye ayrılıyor: Kurmaca belgeseller, doğal belgeseller.
Dünyanın 7 ülkesinden 7 ergen: Japonya, Papua Yeni Gine, Tanzanya, Somali, Guatemela, Japonya, Kuzey İrlanda. Onların yküleri, 25 yıl sonra yine onların öyküleri: Savaş, kıtlık, salgın hastalık, göç... Mahşerin yeni 4 atlısı hala öldürüyor.
Hepsi çoluk çocuğa karışmış. Dünyanın ve insanın hali bu: Tarihsel ayırtsızlık ve/ya tarih bilinçsizliği. Takıntılı bir biçimde aileyi sürdürme.
Yeni Gineli’nin sömürgecileri istemesi ironikti. İlk aldığı paraları soygunculara kaptırması da...
Tanzanyalı’nın yerleşik topluma direnmesi de ironikti. Eski gerilla Guatemalalı’nın toprak sahibi olması da...
Japonya’daki evsizlerin görüntüsü feciydi. Kapitalizmin battığının kanıtı. 7 kişiden 25 yılda ölen tek kişinin uygar dünyadan ve ölüm nedenin uygarlık simgesi motorsikletten dolayı olması ironikti.
Yönetmen kendisi de görüntüye girdi. Zor durumdaki bir kişiye yardım etti. Bir İsveç vatandaşı ama Lapon’a benziyor, çekik gözlü.
Anımsatayım: Dünyada 70 milyonluk bir ülke de var: Türkiye...