- Kategori
- Deneme
Gelişigüzel
Cümlelerimi devirmeyeceğim bu sefer. Bırakayım olduğu gibi dökülsün dilimden…
Saat 10 buçuğa geliyor, ilginç bir yağmur dışarıda, hani yağıyor ama camlarım kuru çatı katı odamda… Fonda Sonbahar filminin mükemmel müziklerinden bir tanesi, Hemşince bir ağıt olan, filmin final sahnesinin vuruculuğuna daha bir tat katmış soundtrack, adını bilmediğim ama ilk cümlesinden yola çıkarak “Daim Yusuf orti” olarak adlandırdığım parça… Annenin oğluna ağıtı, “Oğlum, Yusufum” diye haykırıyor dağlara. Oğlunu kaybetmiş bir anne. Canı yanıyor belli ki, oğlunu kaybetmiş bir baba gibi, kızını kaybetmiş bir baba gibi, bir anne gibi… Kardeşini kaybetmiş bir kardeş, ve ya annesini babasını kaybetmiş bir evlat gibi.
Kaybediyoruz… “Kayıp” ediyoruz… Yazık ediyoruz…
Geçen her saniyede bir şeyler daha kayıp, yeni kazançların gölgesinden göremediğimiz. Her gün yeni bir kazanç yolunda ilerlerken, annelerimizi, babalarımızı, kardeşlerimizi, çocuklarımızı, eşlerimizi, aşklarımızı, paralarımızı, umutlarımızı kaybediyoruz… Erozyon diyor adına, toprak kaybediyoruz ayaklarımızın altından. Buharlaşma diyor su kaybediyoruz bahçe hortumlarımızdan. Yanlış yazılmış cümlelerimizle yaprak yaprak kaybediyoruz ağaçlarımızdan… Sağlık olsun diyor heveslerimizi kaybediyoruz, kursağımızdan.
Zaman kazanmak için dil dökerken inanç kavramımızdaki kontrol mekanizmasına, zaman kaybediyoruz… İnancına inanmadığımıza, inanamadığımıza gerekçeler sunarken, inancımızı kaybediyoruz, inanmadığımızı kaybediyoruz…
Kah bilinçli, kah bilinçsiz lakin sürekli kaybetmekteyiz. Kazançlarımız uğruna zamanımızı, zamanımız uğruna hayatlarımızı kaybetmekteyiz…
Tek kazanılan ise kaybettiklerimizi hatıralarımızdan da çabucak kaybedip, kaybetmeye, kaldığımız yerden -üstelik eskisinden daha neşeli şekilde- devam etme bilincimiz.
Haybeden mutluluk dediğimiz de bu olsa gerek…
- Toplam blog
- : 6
- : 319
- Kayıt tarihi
- : 03.05.11
Çapa Anadolu Öğretmen Lisesi '08, Yeditepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi '13..