Gidenlerin ardında

Sona eren bir dostluğun ardından bakakalır insan. Orhan Veli’nin dediği gibi, “baka kalırım giden geminin ardın dan, atamam kendimi denize dünya güzel”. İşte anlamadan bizi terkeden dostumuz meçhule giden bir gemi gibidir. Siz limanda el sallar ken karşılık aldınızmı bilemezsiniz. Oysa bir dostluğu yitirmek kocaman bir hayat’a elveda demektir. Birde sonsuz bir paylaşımla üretken bir dostluk sa yaşadığınız, limanda kalkan gemi daha bir hüzün verir size. Sallanan eller hüzüne sallanır. Bir kısacık açıklama bekleme hakkınız sonsuza değin sizinle kalır. ortaklaşa kurulan düşler yarım kalmıştır. Ortak çıkılan yolda yalnızlık dostunuz dur artık. Oysa yola çıkarken elmanın bir yarısı dosta sunulmuştu, şimdi bir yarısı dostun da bir yarısı sende iki yarım elma bir tam elma etmeden kaldı elinde. Asla tek ve tam bir elma olamayacaktır belkide.

İnsan son kalkan gemiye bindiğinde limanda sallan eller bakmalı, ne kadar çok el varsa o kadar hayata dokunmuşsunuz demektir. Sallanan eller sevgiye sallanıyorsa eğer hayatı başardınız demektir. Tabiki gözlerinde dökülen yaşlar sevgiyle olmalı dostlarının. Eğer sahte gülüşlerde , sahte hüzünlerde ise sizin son yolculuğundaki liman da kalanlarınız, birde dalmışlarsa hesaplara, timsah gözyaşları ve sırıtan dişleri görüyorsanız; hayatta çok şey kazanmış gibi görünseniz bile kaybettiğiniz kocaman bir yaşama elveda demektesiniz.

Oysa liman da sallanan eller yürekleri ile dokunmalı yüreğinize, evlerine döndükleri vakit yüreklerinde sizin sıcacık bir gülüşünüz kalmalı. Yoksa yaşadığımız yaşamın ne anlamı olabilir ki?

Asl olan dostluk ta, son yolculuk ta bile sevgi dolu bir bakış ta, dost gülücüklü insanların sıcağını yanına alabilmektir. Geriye kalan hayatta yalansız ve riyasız bir düş bırakmalısınız yüreklerde. Ne kadar yalansız dost iseniz o kadar yalansız dostlarınız kalır limanda.