- Kategori
- Deneme
Günlerden bir pazardı
Küçücük birer çocuktuk… güzel memleketimin dört bir köşesinden gelmiş… küçücük birer çocuktuk… henüz daha ondördüne girmiş, girmemiş… birer serçe yavrusuyduk hepimiz… yuvasından ilk defa uçan ve hayata kanatlarını çırpmaya başlayan…
Saftık, masumduk, şaşkındık… gururluyduk… yüzlerce belki binlerce kişi arasından seçilmişliğin haklı gururu ve bizleri nelerin beklediğinin bilinmezliği… kalplerimiz sığmıyordu bedenlerimize… ya analarımız, babalarımız… ellerimizden tutmuş getirmişledi bizi… biliyorlardı… minicik yavrularını bırakıp, döneceklerdi evlerine… kınalı kuzularını asker ocağına teslim edecek olmanın gururu karışıyordu ayrılığın hüznüne… ve yaş olup dökülüyordu yanaklarından gizli gizli….
Bir pazar günüydü… şimdilik … çocuklarınızı içeri alacağız demişlerdi… yanılmıyorsam ikiyüzyirmialtı kişiydik… heyecanla, merakla gösterilen yönde ilerlemeye başlamıştık… çoğumuz vedalaşmamıştık bile geriye döneceğiz diye… dönememiştik… analara, babalara da Çarşamba günü ziyaretçi günü, o zaman gelip görürsünüz denmiş ve evlerine gönderilmişlerdi… Bir pazar günüydü… ilk ayrılık acısını tatmıştık… bu yüzden; ne zaman Coskun Sabah’ın ‘’Günlerden Bir Pazardı’’ adlı şarkısını duysam hüzne boğulur yüreğim…
Orta bahçede toplamışlardı hepimizi… bir başımızaydık… ikiyüzyirmialtı yalnızlık… çocuktuk hepimiz… kaynaşmaya başlamıştık… dostluklarımızın ilk temelleri atılmaya başlanmıştı bile… berbere gönderildik ilkönce… askerliğe ilk adımı, asker traşı olarak atmıştık… sonra giyeceklerimiz dağıtıldı… haki renkli işbaşı denilen elbise, kep, ayakkabı…ilk o gün giydik askeri elbiselerimizi… onurluyduk, sevinçliydik, gururluyduk… kınalar yakılmamıştı, davullarla zurnalarla uğurlanmamıştık ama hepimiz analarımızın Kınalı Kuzu larıydık… on dört yaşındaydık çoğumuz… çocuktuk… çocuktuk ama birer arslan parçası oluvermiştik … sığmıyorduk o elbiselerin içine… bir pazar günüydü… kocaman adamlar oluvermiştik birden… ziyaret günü bizleri asker elbiseleriyle gördüklerinde sevinç gözyaşlarını tutamayan ve büyüdüğümüzü kabullenemeyen analarımıza, babalarımıza inat…
Daha dün gibi… yirmisekiz yıl geldi geçti… kaybettiklerimizde oldu… gözyaşları döktük arkalarından... ve kalanlar… yirmisekiz yıl önce giydikleri; namusu bilip onur ve şerefleri ile taşıdıkları o elbiseleri gerektiğinde tekrar giymek üzere yavaş yavaş gardolaplarına kaldırmaya başladılar… bir Pazar günü başlayan hikaye …. çocuklarımıza, torunlarımıza anlatılmak üzere yüreğimizin en güzel köşesine yazıldı… ve mutlu sonla nihayete ermeyi bekliyor..
ETERNAL 14/09/2010
- Toplam blog
- : 28
- : 475
- Kayıt tarihi
- : 05.11.10
Yıllardır içimde yazma arzusu yanar dururdu ve artık burada bu imkanı bulacağımı, yazma konusunda..