Hayat bugün bana ne demek istedi-15/otobüste-1

Bu sabah da "Bir öğrenci" dedim halk otobüsünün biletçisine, o da haklı olarak bir süzdü beni şöyle sonra "Paso var mı?" dedi, "Var" dedim ve pasomu gösterdim. İçinden geçirdiklerini anlamak zor değildi yüzünden, "Yuh!" demiştir eminim, "Adam otuzunu geçmiş hala öğrenci takılıyor hayatta, mezun olamamış daha!". Ne yapalım bu da bizim işimiz en az 25 yıl okumazsak olmuyor; ilkokul, ortaokul, lise, üniversite, yüksek lisans, doktora; var mı daha başka üzerine yapacak. Sonuçta geldiğimiz yere bak, bu ülkede akademisyenlik yapmaya çalışıyoruz; ama hala "1 Ytl.'ye 50 gr. tüm ekmek arası tavuk döneri" nerede yiyeceğimizi arıyoruz. Sonra da ekmek yemekten aptala dönüyoruz! Hadi akademik değerimiz yok, insani değerimiz de mi yok! Hayatının 3/1'ini okuyarak geçir adam arkandan yuh desin! Ödül mü ceza mı?

Kendimi "Cık cık cık!" derken buldum birden; sonra oturacak yer bakındım, otobüsde ilerlerken: Şurası olmaz teker üstü (sonra Kızılay'a kadar akordeona dönüyorum), burası olmaz kapının hemen yanı (ayaklarımı uzatamam), orası olmaz (adam bütün koltuğu mülkiyetine almış neredeyse), hah şurası iyi (kapıdan sonra ikinci sıra-zaten başka yer kalmadı oturacak), mecburen oturacağız artık. Haliyle koltuğun cam tarafı doluydu, liseli bir kız oturuyordu, ben de koridor tarafına oturdum. Allahtan kız ufak tefekti de tam yerleşebildim koltuğa, yoksa bir bacağım dışarda gidiyordum hep. Böyle, koridora sarkmış durumda! Gelen çarpsın, giden ezsin sonra; sanki hayat yetmiyor bize bir de insanlar...Allah Allah...

Neyse...Otobüs gidiyordu, saat daha 9'u çeyrek geçiyordu ve yolculuk yaklaşık elli dakika sürecekti...O da yollar açıksa, kaza yoksa, trafikte sıkışma yoksa...

Başımı sola çevirip, dışarıya baktım, siteler arka arkaya geçiyordu...Sonra kırmızı, körüklü belediye otobüsünün bizi geçip gittiğini gördüm. Dakikalarca beklediğim o otobüsün; ah, bu hayat beni ne zaman yalancı çıkaracak...