- Kategori
- Felsefe
Hayat güzeldir
Bir istanbul manzarası, Ressam: Erhan Bakırezer
Öylesine yaşıyoruz. Geldiği gibi gidiyor olan biten herşey…
Hayat bizden birşeyler götürerek ve bize birşeyler katarak büyük bir hışımla üzerimizden gelip geçiyor olanca hızıyla… Kimi zaman anlamıyoruz bile ne olduğunu…
Yoksa yaşamak böyle bir şey mi diye sorarmıyız kendimize sık sık?
Dönüp dolaşıp yine dönmüyor muyuz kendimize? Peki aynaya dönüp gözlerimizin içine baktığımızda gördüğümüz ne?
Bütün bu yaşadıklarımız bize biz olduğumuzu hatırlatıyor mu acaba?
Bu bitmek bilmeyen karmaşa, deli gibi hiç durmadan birgün mutluluğa kavuşacağımız anı aklımızdan çıkarmamacasına sürüp giden bu fırtınalarla dolu; kimi zaman yalpalayarak ilerlediğimiz , o meşhur uzun, bir o kadar da güzel ve dikenli yolda, kendi kendimize işte hayat bu, bu benim en büyük zaferim diyeceğimiz an o kadar uzak mı bizden?
Umutlarımız, bir görünüp bir kaybolarak bizimle oyun oynarcasına peşinden koştururken yıpranmış ruhlarımızı, savaştığımız kendimiz miyiz acaba diye kendi uçurumumuza bakarken, akıp giden gözyaşlarımız da yaşadığımızı hissetirir mi acaba bize tekrar?
Kendimize ve birgün yanına varıp huzura kavuşacağımız mutluluğumuzu bulduğumuz anı hayal ederek savaşmak.
Diz çökmemecesine savaşmak…
Vazgeçmeden savaşmak…
Mutlu olmak için…
Hayatımızı istediğimiz gibi yönlendirecek kudretin içimizde olduğunu tüm hücrelerimizde hissederek yaşamak ne kadar cazip geliyor bize?
En umutsuz olduğumuz anlarda bile durup kendimizi dinlediğimiz o güzel mabedimize dönüp geçmişimizi gözden geçirirken yaptığımız onca hata ve güzel şeylerin hatırına tekrar sevmeliyiz kendimizi ve tekrar doğmalıyız…
Tıpkı bir güneş gibi…
Bizi terkettiğini sandığımız ve bize armağan edilen onca umut tekrar peşimize düşecektir…
Ah bu güzel hayat… Arz-ı endam eden güneş, ay, yıldızlar kadar seviyoruz nefes almayı…
Madem geldik bu hayata yaşamaktan ötesi yok bizim için… Bu sürekli çarpan kalbimiz bizi yarı yolda bırakmadan, en zor anlarımızda sımsıkı kenetlenmeliyiz kendimize ve sevdiklerimize…
Öylesine değil, yaşıyormuş gibi değil, seviyormuş gibi değil, gerçekten yaşamak…
Hayat bizden birşeyler götürerek ve bize birşeyler katarak büyük bir hışımla üzerimizden gelip geçiyor olanca hızıyla… Kimi zaman anlamıyoruz bile ne olduğunu…
Yoksa yaşamak böyle bir şey mi diye sorarmıyız kendimize sık sık?
Dönüp dolaşıp yine dönmüyor muyuz kendimize? Peki aynaya dönüp gözlerimizin içine baktığımızda gördüğümüz ne?
Bütün bu yaşadıklarımız bize biz olduğumuzu hatırlatıyor mu acaba?
Bu bitmek bilmeyen karmaşa, deli gibi hiç durmadan birgün mutluluğa kavuşacağımız anı aklımızdan çıkarmamacasına sürüp giden bu fırtınalarla dolu; kimi zaman yalpalayarak ilerlediğimiz , o meşhur uzun, bir o kadar da güzel ve dikenli yolda, kendi kendimize işte hayat bu, bu benim en büyük zaferim diyeceğimiz an o kadar uzak mı bizden?
Umutlarımız, bir görünüp bir kaybolarak bizimle oyun oynarcasına peşinden koştururken yıpranmış ruhlarımızı, savaştığımız kendimiz miyiz acaba diye kendi uçurumumuza bakarken, akıp giden gözyaşlarımız da yaşadığımızı hissetirir mi acaba bize tekrar?
Kendimize ve birgün yanına varıp huzura kavuşacağımız mutluluğumuzu bulduğumuz anı hayal ederek savaşmak.
Diz çökmemecesine savaşmak…
Vazgeçmeden savaşmak…
Mutlu olmak için…
Hayatımızı istediğimiz gibi yönlendirecek kudretin içimizde olduğunu tüm hücrelerimizde hissederek yaşamak ne kadar cazip geliyor bize?
En umutsuz olduğumuz anlarda bile durup kendimizi dinlediğimiz o güzel mabedimize dönüp geçmişimizi gözden geçirirken yaptığımız onca hata ve güzel şeylerin hatırına tekrar sevmeliyiz kendimizi ve tekrar doğmalıyız…
Tıpkı bir güneş gibi…
Bizi terkettiğini sandığımız ve bize armağan edilen onca umut tekrar peşimize düşecektir…
Ah bu güzel hayat… Arz-ı endam eden güneş, ay, yıldızlar kadar seviyoruz nefes almayı…
Madem geldik bu hayata yaşamaktan ötesi yok bizim için… Bu sürekli çarpan kalbimiz bizi yarı yolda bırakmadan, en zor anlarımızda sımsıkı kenetlenmeliyiz kendimize ve sevdiklerimize…
Öylesine değil, yaşıyormuş gibi değil, seviyormuş gibi değil, gerçekten yaşamak…
- Toplam blog
- : 17
- : 1416
- Kayıt tarihi
- : 16.05.07
25 Ekim 1980 yılında Bakırköy'de bir devlet hastanesinde dünyaya gelmişim. Her yeni doğan bebek gibi..