- Kategori
- Deneme
Hayat Hep Bildiğini Okuyor
Zamanın acımasız akışı kabuk bağlayan yaralarımızın iyileşmesine izin vermiyor. Daha iyileşmeden yeniden düşüyoruz dizlerimizin üzerine. Bir parça kabuk kalkıyor yerinden, kanamaya başlıyor yüreğimiz...
Dışa vurulmayan sıkıntıların bir gün bizi öldüreceğini bile bile içimize atıyoruz. En büyük kötülüğü kendi kendimize yaptığımızı bilmeden yavaş yavaş ölüyoruz.
Başarısızlıklarımız, yapamadıklarımız ve ertelediklerimizle sonu gelmeyen "keşke" ler içinde boğulurken, dışarıdaki hayatı ıskalıyoruz.
Ve akıp gidiyor zaman...
Hayatın bize sunduklarını kabul etmeme lüksümüz yok. Bize cenneti vaad etmediği gibi, içimizdeki cehennemi de körüklüyor durmadan.
Yüreğimizin kapısını çalan sevdalara direniyoruz. Oysa, bir silkelensek,bir döksek eteklerimizdeki beyhude baskıları.
Yapamıyoruz...
Tutuklu kalmışız mecburiyetlerimize.
Bırakıp gidemeyeceğimiz tek yerin içimizdeki dünya olduğunu bile bile yine de kaçmak istiyoruz. Kaçmak, kendimizi terk etmek istediğimizdendir aslında.
Yapabilirmişiz gibi...
İçimizde biriken yaşanmamışlıklar mı bizi böyle kırılgan yapıyor, yoksa hep başkalarının beklentilerini tatmin etmek için yaşamak mı ?
Belki de ruhumuzu zincirleyen kendi ellerimizdir. Şartlandığımız bir dünyada, başka türlü yaşamasını bilmediğimizdendir belki de...
Dışa vurulmayan sıkıntıların bir gün bizi öldüreceğini bile bile içimize atıyoruz. En büyük kötülüğü kendi kendimize yaptığımızı bilmeden yavaş yavaş ölüyoruz.
Başarısızlıklarımız, yapamadıklarımız ve ertelediklerimizle sonu gelmeyen "keşke" ler içinde boğulurken, dışarıdaki hayatı ıskalıyoruz.
Ve akıp gidiyor zaman...
Hayatın bize sunduklarını kabul etmeme lüksümüz yok. Bize cenneti vaad etmediği gibi, içimizdeki cehennemi de körüklüyor durmadan.
Yüreğimizin kapısını çalan sevdalara direniyoruz. Oysa, bir silkelensek,bir döksek eteklerimizdeki beyhude baskıları.
Yapamıyoruz...
Tutuklu kalmışız mecburiyetlerimize.
Bırakıp gidemeyeceğimiz tek yerin içimizdeki dünya olduğunu bile bile yine de kaçmak istiyoruz. Kaçmak, kendimizi terk etmek istediğimizdendir aslında.
Yapabilirmişiz gibi...
İçimizde biriken yaşanmamışlıklar mı bizi böyle kırılgan yapıyor, yoksa hep başkalarının beklentilerini tatmin etmek için yaşamak mı ?
Belki de ruhumuzu zincirleyen kendi ellerimizdir. Şartlandığımız bir dünyada, başka türlü yaşamasını bilmediğimizdendir belki de...
- Toplam blog
- : 235
- : 2079
- Kayıt tarihi
- : 26.09.07
Burada yazarken kim olduğumuzun, ne olduğumuzun bir önemi olmadığını düşünüyorum. Önemli olan yaz..