- Kategori
- İlişkiler
Hayatı anlamak...
Küçüktüm ben de bir zamanlar. Hayallerimin peşinden koşuyordum. Bir çikolata için ağlayabiliyordum. Hayatı sadece gördüğüm kadarıyla tanıyordum. Gördüklerimse aslında hiçbirşeydi, bilmiyordum. Ve bir gün anladım artık büyümüştüm. İlk defa yalnızdım. Elini tutabileceğim kimse yoktu yanımda. Ailemde yoktu bu defa yanımda.Tek başıma yürümeyi öğrenmeliydim artık.İlk önce bunu anladım büyüyünce. Savruldum sonra o kalabalığın arasında.herkes gördü beni, ama hiç kimse görmedi aslında. Kimse anlamaya çalışmadı.Çevremdeki herkes çıkarının peşindeydi aslında. Ben kendim sandım onları.Göründüğü gibi sandım herşeyi.Öyle değilmiş. Anladım...
Benim hatalarım çok oldu.o hatalar öğretti bana hayatı işte.Belki yaşamam gerekenleri yaşadım arada.Ama ben hala benim ve güveniyorum kendime.İnsanların düşünceleri değil benim ne olduğum önemli.Bir gün hayat denen şey bir tokat attı bana ömrüm boyunca unutamayacağım.Ruhumu alıp götürdü.Benliğimi çaldı sanki.Ya da hayatımı çaldı benden hayat...Kendime gelmem zor oldu.Geceleri gece, gündüzleride tekrar gündüz yaşayabilmek zor oldu.
Birisi elini uzattı bana.Umursamaz bir şekilde tuttum elini.Çünkü iyi bir şey ummuyordum hayattan artık.Biraz zaman geçti ve ben yine sevgiyi tattım ikinci kez.Mutluydum.Hayaller kurdum yeniden.Düşler besledim içimde.hepsi bir anda yok oldu.Ben sevdim ve göze aldım herşeyi hatta çok sevdiğim ailemi bile karşıma aldım.O göze alamadı benim için bazı şeyleri.O zahmetsiz olsun istedi herşey.Arada kaldım.Bir yanda o bir yanda ailem.Ne yana gitsem kapılar kapandı yüzüme.Hangi yoldan gitsem yol tükendi, çözüm olamadı hiçbirşey.Ve sonunda ben tükendim.Vazgeçtim...
Sevdiğimden, kendimden, hayallerimden, umutlarımdan vazgeçtim.Öyle soğudum ki ilişkilerden kimse girmesin hayatıma, kimse sevmesin beni, kimseyi sevmeyeyim istedim.Hırçınlaştım...Kimse karışmasın artık bana istedim.Güçlü olmaya çalışıyordum bu defa hayattan bir darbe daha yememek için.Sonra birisi girdi hayatıma.Zordu benim için.Yarım kalan mutluluklar yaşamıştım hep.Korkuyordum ama yine de geri adım atmak istemedim.Çünkü o aralık kalan kapıdan içeriye sızan ışık gibiydi.Öyle girmişti dünyama.Onun mutluluğu yansıyordu bana.Hayatı sevmesi etkiliyordu beni.Maalesef o da insanları sevmiyordu.Bunu anladım ihanetini öğrendiğim gün...
Anladım o göründüğü gibi değildi.Anladım kadınım demekle olmuyor, yetmiyor.Sevgilim dersin yarın bir gün biter.Ama kadınım dedin mi farklı olmalı bence.Kadınım demek öyle kolay değil.Kolay değil hayata karşı ayakta durmak...CANIM YANDIKCA DAHA İYİ TANIDIM BEN HAYATI...
- Toplam blog
- : 15
- : 886
- Kayıt tarihi
- : 16.06.08
1984 Trabzon doğumluyum. Üniversete mezunuyum.Hayatı sevmek istiyorum ve bunun için uğraşıyorum.....