Hayatı kendinize zehir eden yine sizsiniz.

Acıyı, kederi, korkuyu kısacası  bölmeyi  nerede hissediyorsanız vücudunuzda oradan özür dileyin.

‘’Özür diliyorum’' deyin özür dileyin kendinizden . Ta ki acı ve kötü duygular kaybolana kadar.

Ruhumuz bizim bebegimiz ona sevgi şevkat göstermeli,onu kollarımıza alıp korumalı.Her  deneyim belligimizde depolanıyor. Bunu bir ‘’deneyim  fabrıkası’’ olarak adlandıralım. Bu fabrikadaki makinelerin çoğu çalışmaz durumda olduğunu düşünelim. Bu makineler kullanılmaya kullanılmaya ihmal yüzünden paslanmış körlenmiş zor veya çalışamaz duruma gelir değil mi?

Makinleri eski haline geitirmek için bir çok deneme,zaman ,inanç ve güven gerekecek.Bu bellek fabrikamızı çalıştırma düğmesi ‘’ birlikte’’ kelimesi olsun.Ona yaptıgı tüm işler için yirmidört saat mesai yaptığı için teşekkür edebiliriz.

Kendi kendimize cahilim,aptalım, şişmanım , çirkinim, güven duygum yok vs...demeyin.Çünkü biz ne aptalız ne şişman nede çirkiniz olumsuz düşünmeyi kendimizden uzaklaştırıp onun yerine ‘’ben güvenilir bir kişiyim’’ yada’’ ben her işte başarılı olurum’’ demek kendi motivasyonumuzuda  yükseltirken  bilinçaltımızada komut vermeye başlıyoruz.Yani ‘’birlikte’’ çalışıyoruz.İnsanaların kendi kendilerinin motivasyonunu yükseltmesi en doğru olduğuna inanıyorum,

 Kimsenin bizi düzeltmesini beklemeden kendi kendimizin değerini bilerek  olumlamalar ile yükselmek en dogru atılan adım.

Dışardan gelen ve bizleri yıpratan etkenler ‘’bölünmeye ‘’ sebeb verir. En zararlı bölünme kendi kendimize yarattığımız bölünmedir.Bölünmemek için kötüyü görme, duyma,konuşma.Bölünmenin sebebi ise; acılar,kaygılar,korkular,aşırı duyarlılık, öfke,tartışma,tiksinme,tembellik,sorumluluktan kaçma, can sıkıntısı, pişmanlık, kararsızlık,unutkanlık,bir işi zamanında yapmamak.

Zaman zaman kendimizi cesaretli, kendine güvenir, kaygısız hissettiğimiz anlar olmuştur.Sevinçli ve mutluyuzdur.Sonra önemsiz, can sıkan bir olayı yada kişiyi düşünür yine canımızı  sıkarız.O güzelim duygular biranda kaybolurlar.Kimdir bizi mutsuz eden? yine kendimiz değilmiyiz? yine kendi kendimizi bölmedik mi?bir şeyi yapacağımızı söylüyorsak kendimizden biz diye bahsetmeliyiz.Ben diye bahsedersek sadece bilincimizden bahsetmiş  oluyoruz.’’Ben bir şeyi yapacağım’’ dediğimizde ‘’ben’’sözcüğünü kullandığımızda sadece bilinç altımızı kastetmiş oluyoruz. Aslında esas yapıcı bilinç altımızdan yardım isteyin bilincimizle düşünebiliriz hissedebiliriz ama bilinaltımızla isteyebiliriz.Bilinçaltına bizden başkası ulaşamaz , bilinçaltı kendini dünyada sizden başkasına anlatamaz.

Hayatı kendimize zehir eden yada hayatı kendimize cennet eden yine biziz.Düşünceler ve bilinçaltına atılan duygulari sadece siz seçersiniz.

Sevgiler...

Emine Zaimoğlu