- Kategori
- Şiir
Hayatın rengi
Hayattan rengi çıkarırsak geriye ne kalır? Bir reklamın müziği... Hey be hayat rengin ne senin...
Çoğu yerde siyaha yakın... Tam siyah değil... Kirli beyaz desem diğer adı gri...
Halbu ki bir etrafa baksam gökyüzünün mavisi siyah gözlerimde...
Gözlerimim siyahı mı örtüyor...
Renkleri net algılayamıyorum...
Oysa ki görmesem de hissedebiliyorum...
Gökkuşağının tüm renklerini...
Gönül gözüm...
Yüreğimin özü...
Bundan seneler önce tüm renkleri ezberlerdim çocuksu bir edayla...
Bayrağımın kırmızısı,
Gökyüzünün mavisi,
Güneşin sarısı,
Çimenin yeşili,
Toprağın kahverengisi,
Menekşenin moru...
Ahh öğrenmek ve aklımda tutmak için sayamadığım bir sürü objeler ve renkler...
Şimdi hangi rengi hatırlamak istesem gözlerimi kapatıp...
Düşünüyorum...
Çok mu gerilerde kaldı...
Zaman bu kadar çabuk mu aldı...
Baharın yorgunluğu, gelişiyle mutluluğa bırakmalıydı...
Oysa ki gülümsemelerimin bile bazen benim olmadığı zamanları neden çok daha hisseder oldum...
Yüreğimde yitirmediğim ve dahası böyle olduğunu düşündüğüm...
Sevdamın gökkuşağı gibi yedi renginin dilimlerindeyim...
Görmek istediğim renklerin...
Bakmak istediğim bakış acılarının içindeyim...
Oldum olsı derin bir sevdanın renklerinde kaybolmuştum...
Yüreğim siyahın bile sıcaklığını yaşamıştı...
Beyazın saflığını...
Grinin soğukluğunu...
Kırmızının heyecan ve tutkusunu
Turuncu rengin çocuksuluğunu...
Mavinin engin özgürlüğünü...
Hayat rengin ne olursa olsun...
Yeni günü eğer karşılıyabiliyorsam...
Aynı sağlık,mutluluk ve sevgiyle...
Ne farkeder...
Mor... Pembe...
Siyah... Beyaz...
Hayat ruhumdaki rengi ...
Sen yeter ki yansıt ve yaşat...
- Toplam blog
- : 227
- : 543
- Kayıt tarihi
- : 16.01.08
Fazla söyleyecek bir şey yok herkes gibiyim. Artık... Bazı acılar faydalıdır. Önce üzer, sonra he..