Hep vardık..

Evet, birgün yürümeyi öğreneceğiz... Emeklemeyi unutabildiğimiz zaman. Belki birgün, ruhumuz çıplakken, boşu boşuna niye örtünmeye çalıştığımızı da anlayabiliriz kimbilir. Ya da böyle bu kadar uzun yaşamışlığı olan insanlığın niye tekrar tekrar aynı yanlışları yaptığınıda anlayabileceğiz belki..

Belki; birgün yeryüzündeki tüm hapishaneler boşalacak ve belki de yüreğimiz ve ruhumuzdaki prangalar yerini özgürlüğe bıraktığı zaman gerçek olacak bu dilek.

Belki; çok basit bir yolu vardırda kardeşleşmenin, gözümüze gözümüze giren, buna rağmen görmemekte direndiğimiz, belki birgün farkedip aniden uyanmamızı sağlayacak olan.

Belki; bırakırız o zaman esir almayı, esir olmayı...yüreklerimize, düşüncelerimize diretmeyi...

Belki; Hep bir ağızdan şarkılar söylemeyi de öğreniriz, sözleri farklı dillerden, söyleyenleri başka başka renklerden oluşan..

Belki; Dinlemeyi öğreniriz birbirimizin kafasına kafasına vurmadan...

Dünyanın elleri olsa öpeceğim durmadan, nasıl katlandın bunca eziyete diye...