- Kategori
- Dünya Kadınlar Günü
Hepsinin gözlerinde umut vardı
Yaşama sevgiyle bakıyorlardı. Dilara pembeyi seviyordu. Güldünya maviyi… Hatice geceleri gökyüzünde yıldızları sayardı…
Dilara çukura düştü, Hatice sırlar dünyasına yeniden dirileceğim umuduyla gitti. Güldünya yavrusunu kucaklayamadan töreye yenildi.
O dünyanın her yerinde, o şiddete, o töreye, o cinayete, o tecavüze, o sevgisizliğe kurban verdi kendini. Çığlıklarını kimse duymadı.
Günlerdir adına kadın programları denilen televizyonlarda çarşaf çarşaf gösterilen yaşamlarda kadınları suçlayanlar gene kadınlar…
Adı yok kadının hala sevgili Duygu Asena. Kendisinin farkına varamadığı sürece de adı olmayacak.
O Afganistan’da dört yaşında kocaya veriliyor. O Irak’ta emperyalizme direndiği için idamı bekliyor. O başına şapka taktığı için Türkiye Büyük Millet Meclisine sokulmuyor. O erkek istedi diye örtünüyor. O bedeninin sahibi olamıyor. O dövülüyor, o hor görülüyor, o bunları hep yazgı kabul ediyor. O yok, adı da yok…
Güpegündüz sokak ortasında kan davasının bedelini ödeyen de o.
Acıyı şurup belleyip içen de o.
Güneşin son ışıkları camın içinde oynaşırken geceye selam duran da o.
Martılar sessizce havada dönerken umudunu göklere gömen de o.
Gözlerini evrene açarken ilk çığlık, ilk bakış umuda yürürken yazgısı başkalarının eline bırakılan da o…
Aslında o öyle güzeldi ki, yumuk yumuk elleri vardı Dilara’nın annesinin ellerinin içinden kayıp gidiveren. Pembeyi severdi, pembe hayalleri vardı. O hayaller bir çukurun içine gömüldü, gözlerindeki umutla…
Güldünya sevdiği ile olabilmek için töreye baş kaldırmıştı. Çocuğunu kucağına alamadan törenin kurbanı oldu.
Hatice dizileri çok severdi. Akşam olunca otururdu televizyonun karşısına öylece izlerdi onları. Bir gün izlediklerini gerçek sanarak geçirdi boynuna eşarbı. Nereden bilecekti ayağının altındaki minderlerin kayıp da gözlerindeki umudu söndüreceğini. O filmlere inanıyordu, filmlerdeki insanların ölmediği gibi kendisinin de ölmeyeceğine inanıyordu. Ah Hatice ah o yaşam sanal bir yaşamdı, nasıl kandın onların gerçek olduğuna…
Kısacık yaşamlarda kocaman öyküler gizli, hep birbirine benzeyen.
Onlar biziz… Gözlerimizde tükenen umutla…
Sahi, yaşamın rengi neydi?
Siyah mı, yeşil mi, kahverengi mi, mavi mi, menekşe rengi mi yoksa hep gri mi? Gözlerde yitirilen…
Resim:www.komikler.com
- Toplam blog
- : 222
- : 1359
- Kayıt tarihi
- : 22.07.06
Matematik öğretmeniyim. Liselerde okutulan MEB Talim Terbiye Kurulundan onaylı matematik ders kit..