- Kategori
- Gündelik Yaşam
Her an önemli
Asla unutamayacagim kirginliklari, ozlemleri, asklari,uzuntuleri ve sevincleri yasadigim sene... Ve her seye ragmen calistigim ÖSS! Biliyorum hicbir sey kolay degildir hayatta.. Ve her seye ragmen yasamak, kazandigimiz en buyuk sinavdir hayatta.. Ama bu sene cok yorgun dustum hayata.. Her seyi yasamak icin bu seneyi mi bulmustum diye dusundum her gece yattigimda.. Sene bitti, bazi iliskiler bitti, kalbim cok kirildi, sinav bitti... Ve yeni bir sayfa acildi hayatimda... Uludag Universitesi'ni kazandim, tekstil muhendisligini... Belki baska hayallerim vardi ama her hayal gercek olur mu ki:)
Ve cok yoruldugumu anladim, çok kirildigimi... Bir an, sadece bir an icin uzaklasmak istedim ulkemden, sevdiklerimden, her seyden...
Rotary araciligiyla, exchange olarak, 1 yilligina Brezilya'ya geldim. Neden 1 yildi, neden Brezilya'ydi? Sorular o kadar cok, cevaplar o kadar zorki simdi! Ama galiba bu sefer yuregimin sesini dinledim:) O istedi sanki Brezilya'ya gelmemi cunku mantigim hep USA diyordu. Malum kusursuz İngilizce!! Simdi geleli 2 ay oluyor... Ilk geldigim gunu hatirliyorum da Turkiye'den ayrilirken 15 kisi ugurlamaya gelmisti... Annem, babam.. Nasil da aglamistik, ayrilamamistik... Ve ilk ucusum, ilk ve yalniz! Dil bilmem, cat pat İngilizem var iste... Ve 18 saatlik uzun bir yolculuk! 4 ucak degistirmisim! Ve sonunda geldim havaalanina yeni ailem ciceklerle karsiladi falan... Hava soguktu... Inanamiyordum Brezilya'ya yagmur yagiyordu neredeyse her gun! Gunes yok, okyanus yok, insanlar siyah degil benim sehrimde... 80.000 nufuslu! Canim sehrim Istanbul'umdan sonra bayagi bir kucuk geldi bana..
Ve zorlu gunler... Zorlu ve yalniz gunler... Dil bilmem, dilimi bilen yok... Ingilizce konusan cok az... Allah'im ne kadar da yalnizim!! Yeni bir aile, yeni anne, baba, kardes... Baska kultur, baska insanlar... Zordu alismak benim icin... Ailemi, ulkemi, sehrimi, insanlarimi o kadar cok seviyordumki....
Ve o an anladim bu sinav OSS'den cok daha zor olacakti cunku adı hayatti... Tek basina ayakta durmak hayatta... Iste bu cok zordu... Hani bir sarkisi vardir Feridun Duzagac'in: "...ne konusuyor bu insanlar, ne kadar uzak kelimeler anlamdan, aynama bir yabanci girmis bakiyor bana uzaktan..." Iste ben o yalnizligimi bu sarkiyla paylastim her gece bu sarki anlatti beni bana... Ama simdi anladim bir cok seyi...
Ne yasarsam yasayayim hayat devam ediyor... Tum yasanmisliklar geride kaliyor, yurek ciziklikleri mutluluklarla kabuk bagliyor... Ve zaman cok hizli akiyor, ani yasaman gerekiyor...
Ve inan bana hayat cok kisa... Yasayalim her ani sevdiklerimizin yaninda cunku o zaman anlam bulur aldigimiz her nefes su hayatta!!
CARPE DIEM!!! ANI YAŞA!!!
Oyle takilip kalma bir problem de gec, deger mi bu kadar kafa yormaya, ne varki hayatta daha onemli yasamaktan baska, o zaman yasasana!!
- Toplam blog
- : 14
- : 3770
- Kayıt tarihi
- : 01.11.06
Merhaba! Gülmeyi öğrendim hayata, çünkü hayattayım, yaşıyorum ve sevdiklerimle! Bundan daha değerli ..